Regen!

Ach, regen. Het meest overschatte en tegelijk meest onderschatte natuurverschijnsel van ons kikkerland. Geen straaltje zon kan tippen aan de hoeveelheid gespreksstof die één enkele bui veroorzaakt. Wij Nederlanders zijn immers een volk dat het weer niet observeert, maar beoordeelt. En streng ook!

Valt er een drup, dan is het te nat. Blijft de drup uit, dan is het te droog. Waait het, dan klagen we dat het stormt. Waait het niet, dan mopperen we dat het benauwd is. Er is geen ontsnappen mogelijk: het weer is altijd fout, en wij zijn altijd slachtoffer.

Het weerpraatje is daarmee niet zomaar een gespreksonderwerp, het is een nationale cultuuruiting. Waar elders ter wereld mensen zich verheffen tot filosofische hoogten bij wijn of politiek, daar verheft de Nederlander zich in de rij bij de bakker tot meteoroloog van de koude grond. “Nou, als dit zo doorgaat, krijgen we natte voeten.” Alsof dat een ontdekking van Nobelprijsformaat is.

Maar, lieve lezer, onder dit vrolijk gemopper gaat een dieper mysterie schuil. Want terwijl wij weten dat wij geen enkele zeggenschap hebben over die ene wolk die boven de camping hangt, doen we toch alsof. We willen grip. Bestellen. Controle. Alsof regen een pizza is die je met een appje kunt laten bezorgen: “Graag een zonnetje met een dun randje wolken, en niet te veel wind alstublieft.”

De waarheid is natuurlijk even simpel als ongenadig: we kunnen het weer niet veranderen. Het klimaat misschien, ja, op de langere termijn. Maar dat duurt ons te lang. Wij willen nú droog haar, nú terrasweer, nú een barbecueavond zonder plensbui. 

En dáár wringt het bonzende hart van deze Denkdingen: ons verlangen naar directe bevrediging, onze ongeduldige drang om de wereld naar onze hand te zetten, staat haaks op de traagheid van de natuur. Regen valt niet sneller of minder hard omdat wij zuchten.

De boodschap: wie vrede sluit met de regen, krijgt gratis de zon cadeau.

Geef een reactie