“Goodbye Stranger, hello herinnering”

Zaterdag 6 september 2025 ging er een zacht licht uit op Long Island. Rick Davies – de brommende bariton achter Supertramp, meester van de Wurlitzer en co-architect van miljoenen autoritten – overleed op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van multipel myeloom. De man die ooit met één krasserige noot een stadion kon laten lachen én slikken, koos nu het stille. Zijn overlijden werd bevestigd door meerdere media; de meesten noemen zaterdag 6 september 2025 (sommige berichten noemen 5 september – een verschil dat vermoedelijk door tijdzones en berichtgeving komt). Wat zeker is: het was zijn laatste take, thuis, omringd door de echo van akkoorden die nooit echt verstommen.    

Davies was geen man van glitter – eerder van groef. Geboren in Swindon, begon hij als drummer, maar vond zijn lot bij de toetsen. In 1969 zette hij een advertentie in Melody Maker en ontmoette Roger Hodgson. Die klik – het snoer tussen intuïtie en discipline – werd Supertramp. Hun vroegste platen sukkelden, tot Crime of the Century (1974) ineens de hemel openscheurde: “School”, “Dreamer”, “Rudy” – een film zonder camera. Daarna Breakfast in America (1979): een wereldhit met twee Grammy’s op de schoorsteenmantel en een verkoop die tot in de twintig miljoen liep. En ergens in dat succes zong Davies droogweg: “Bloody Well Right.” Je hoorde het: zo klonk Britse nuchterheid die swingt.   

Waar Hodgson het licht liet schijnen door glas-in-lood (“The Logical Song”, “Give a Little Bit”), liet Davies de lamp bungelen boven de keukentafel: gruizig, menselijk, met koffiekringen. Zijn stem draagt “Goodbye Stranger”, “Bloody Well Right”, “Cannonball” – songs met een knipoog en een stomp in de maag. Het geheim: zijn Wurlitzer roffelde als een trein die niet te laat kán komen. 

Toen Hodgson in ’83 vertrok, bleef Davies op de brug. Brother Where You Bound (met David Gilmour op de titeltrack) bewees dat koppigheid soms gewoon ruggengraat heet. En tóch: in 2015 werd een geplande tournee geannuleerd; de diagnose multipel myeloom tikte harder dan elke metronoom. In de luwte speelde hij nog met het dorpsbandje Ricky and the Rockets, want muziek is als water – het zoekt zijn weg. Sue Davies, zijn vrouw (sinds ’77) en vanaf ’84 ook manager, was de rots in het getij.    

Luistergids voor een held in werklui-tenue

  • “Goodbye Stranger” – Davies’ stoere bariton met een melodie die je ’s nachts in je achteruitkijkspiegel ziet meezwaaien.  
  • “Bloody Well Right” – cynisme dat danst; de Wurlitzer als boksbal.  
  • “Rudy” – een mini-epos; de trein rijdt door jouw hoofd.  
  • “Crime of the Century” (album) – de deur waar Supertramp doorheen brak.  
  • “Breakfast in America” (album) – de kroon, de kaart, de koffievlek.  

Feiten in vogelvlucht

  • Bandvorming: Londen, 1969/70; Davies + Hodgson na een Melody Maker-advertentie.  
  • Doorbraak: Crime of the Century (1974).  
  • Commerciële piek: Breakfast in America (1979), #1 in o.a. VS; miljoenen verkocht; 2 Grammy’s.  
  • Na 1983: Davies leidt Supertramp, o.a. Brother Where You Bound (1985) met Gilmour; hit “Cannonball”.  
  • 2015: geplande tour geannuleerd na kankerdiagnose.  
  • 2025: overlijden op Long Island, 81 jaar.   


Denkdingen – de serieuze ondertoon

We zingen allemaal mee, maar niet iedereen haalt het einde van het lied. Davies’ nalatenschap leert: eenvoud is geen simpelheid. Een goed akkoord hoeft niet te schreeuwen—het hoeft alleen te kloppen. En als het klopt, kloppen wij mee: aan de deur van herinnering, de Top 2000 in ons eigen hoofd. Muziek troost omdat ze structuur geeft aan chaos; een Wurlitzer kan een reddingsboei zijn.

Vanavond, als je naar huis rijdt in dat warrige Nederlandse weer, zet Paris of Breakfast in America op. Fluister “Goodbye Stranger” en knik naar de lege passagiersstoel. Niet alles wat voorbij is, is weg. Sommige noten blijven. En sommige stiltes ook.

Geef een reactie