
Pieters’ Daglicht over denkdingen
Er zijn geluiden die niet klinken, maar bewegen. De trilling van een warm grasveld bijvoorbeeld, als het avond wordt en de lucht een soort gloeiende cadans draagt. Daar, ergens tussen de spriet en de schemer, zitten krekels. Niet zichtbaar. Altijd aanwezig. Alsof ze de stilte optillen tot een ritme waar wij in mee mogen ademen.
Een krekel is geen vogel, geen hond, geen roep die om aandacht vraagt. Het is een stem die niets wil behalve er zijn. Een herinnering dat er werelden bestaan die geen haast kennen. Dat een lied kan doorgaan zonder begin of einde.
Ik vraag me soms af: luistert de krekel ook naar zichzelf? Of is het zingen zo vanzelfsprekend, dat het niets anders kan dan zijn eigen tijd vullen met geluid? Misschien zijn wij daarin een beetje hetzelfde. Onze gedachten zingen waar ze kunnen. Niet altijd voor iemand, vaak gewoon omdat het moet.
Wat mij raakt in de krekel is dat hij niet kiest voor grootsheid. Geen schreeuw, geen heldere melodie die ooit in een concertzaal past. Maar een geritsel van aanwezigheid. Klein, eerlijk, dwars door de nacht hoorbaar. Alsof er gezegd wordt: de wereld is nooit helemaal stil, hoe donker het ook wordt.
En soms, als ik erop let, denk ik dat krekels niet zingen om gehoord te worden, maar om te laten voelen dat er iets leeft in het tussenruim van ons bestaan. Tussen dag en nacht, tussen ruis en rust. Ze herinneren ons eraan dat er altijd iets zingt, ook als wij onze oren sluiten.
