De wandelfilosofie

Er zijn mensen die wandelen om gezien te worden: langzaam slenterend langs etalages, tasjes vol onnodige koopwaar, hun pas bepaald door de volgende korting of de geur van een wafelijzer. Dat soort wandelen is voor Pieter een marteling. Hij krijgt er rugpijn van, geestpijn ook, alsof elke stap door een winkelstraat een aanslag is op zijn ruggengraat én zijn levensvreugde.

Nee, wandelen is iets anders. Wandelen is geen slenteren. Wandelen is stappen zetten met karakter. Stevig, ritmisch, alsof je de stoep zelf commandeert. Pieter wandelt zoals anderen een vergadering voorzitten: kordaat, doelgericht, en met een lichte neiging om bij iedere bocht een standpunt in te nemen.

En toch, het is meer dan beweging alleen. Tijdens zo’n wandeling maakt Pieter zijn hoofd leeg – of nou ja, hij probeert het. Want zodra de frisse lucht zijn longen bereikt, beginnen zijn gedachten te stuiteren als een stel hyperactieve jeu-de-boulesballen. Eerst denkt hij aan boodschappen (“was er nog kaas?”), dan aan de wereldproblemen (“waarom noemt men dat fastfood als je er zo traag van wordt?”) en voor hij het weet mijmert hij over de zin van het leven, terwijl een hond vrolijk tegen zijn broek plast.

Wandelen is gezond, dat weten we allemaal. Maar het is méér dan een calorieënverbrander of een stappenteller-score. Wandelen is een vorm van democratie met jezelf: je geeft je voeten spreekrecht, je gedachten oppositie en je hart een motie van vertrouwen.

En ja, soms gaat Pieter over de top. Hij fantaseert dat hij tijdens zijn wandeling het land regeert: elke stap een wetsvoorstel, elke bocht een kabinetscrisis. Hij hoort zichzelf plechtig verklaren:

“Vanaf heden wordt wandelen verplicht! Slenteren wordt verboden bij wet. Overtreders krijgen een enkeltje stadspark, met minimaal 10.000 stappen als taakstraf.”

Maar onder de hilariteit schuilt de ernst. Want het lichaam heeft beweging nodig als brood en zuurstof. Niet voor de stappenteller, niet voor de sporthorloge-industrie, maar voor dat eenvoudige, oeroude ritme van hart en ziel.

Dus wandelt Pieter. Stevig, met een frisse neus, en met gedachten die net zo vrij bewegen als zijn voeten. En telkens weer eindigt hij zijn tocht met dezelfde conclusie: Het leven is een wandeling. Soms loop je te slenteren, soms stap je stevig door. Maar wie blijft zitten, mist de mooiste vergezichten.

Geef een reactie