
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Ergens diep in ons allemaal huist een groot verlangen: het mythische knopje ‘uit’. Dat ene rode, glanzende, licht pulserende knopje waarmee je de wereld even kunt stilzetten. Geen files, geen mailtjes, geen notificaties, geen buurman die om half acht ’s ochtends besluit zijn bladblazer op standje straaljager te zetten. Gewoon klik – stilte.
Ik heb er vaak van gedroomd. Het zou een soort universele afstandsbediening zijn. Je zit op een verjaardagsfeestje waar Tante Gerda voor de vijfde keer vertelt over haar heupoperatie: klik. Pauze. Je loopt in de supermarkt, iemand graait voor je neus het laatste pak koffie uit de schappen: klik. Beeld stil, koffie grijpen, doorspoelen. Of nog beter: je wordt wakker, ziet dat het maandag is, voelt je rug piepen als een roestige deur… en dan: klik. Even terug naar zondag.
Maar ja. Er is een probleem.
Dat knopje bestaat niet.
We hebben hooguit surrogaat-knopjes. De uitknop van de telefoon – die je na drie minuten toch weer aanzet, want misschien is er iets gebeurd. De snoozeknop – die vooral aantoont dat de tijd zich niet laat foppen. En de afstandsbediening van de tv – die je bedrieglijk machtig laat voelen, totdat je beseft dat je nu al drie kwartier naar een herhaling van een herhaling van een quiz zit te kijken.
Het grootste gevaar van dat denkbeeldige knopje ‘uit’ is trouwens dat we er verslaafd aan zouden raken. Want stel je voor: je zet de wereld even stil om rustig een boterham te smeren. Lekker. Maar de volgende keer denk je: ach, ik kan ook even de file uitzetten. En daarna: de inflatie uit. De verkiezingen uit. Tot je op een dag denkt: weet je wat, ik zet gewoon alles uit.
En dan sta je daar. Alleen, met je boterham. Zonder verkeer, zonder verkiezingen, zonder Tante Gerda. Zonder de wereld.
Dat is ook zo wat.
Misschien is dat wel de troostrijke gedachte: het feit dat we het knopje niet hebben, houdt ons in beweging. We balen, lachen, vloeken, zuchten – en ondertussen leven we. Want als je de chaos niet kunt uitzetten, moet je erdoorheen dansen. En dat blijkt soms verrassend leuk.
Dus ja. Het knopje ‘uit’ blijft een mooie verleiding. Maar zolang het er niet is, stel ik voor dat we een ander knopje uitvinden: het knopje ‘relativeer’. Dat geeft geen stilte, maar wel een glimlach. En geloof me, daarmee kun je de herrie van het leven beter verdragen dan met welk uitknopje ook.
