Wij eisen de nacht (terug)

Er is iets bijzonders aan de nacht. Overdag doen we allemaal alsof we de regie hebben: agenda’s, Excel-sheets, vergaderingen met koffie van het merk “slappe hap”. Maar de nacht, die heeft iets wilders. Een belofte. Een vrijheid. Een fietsrit door een lege straat met alleen de lantaarns als getuige. Of een broodje döner om 03:00 dat nét zo veelbelovend smaakt als een Michelinster.

En nu moet je je voorstellen dat diezelfde nacht – dat mooie onvoorspelbare schemergebied – voor heel veel vrouwen niet vrijheid betekent, maar gevaar. Waar mannen zich na het stappen afvragen: “Waar staat mijn fiets ook alweer?”, vragen vrouwen zich af: “Kom ik überhaupt veilig thuis?”

Nou, daar is Danique de Jong dus klaar mee. Met hoofdletters. Zij roept niet zachtjes “zou het misschien iets veiliger kunnen?” Nee, zij zegt: “Wij eisen de nacht op.” Alsof ze een festival organiseert waar iedereen welkom is, behalve engerds met verkeerde bedoelingen.

En eerlijk is eerlijk: het is bizar dat het anno 2025 nog nodig is om dit te eisen. We hebben elektrische auto’s, AI die kan schrijven alsof-ie een mens is (hoewel, knipoog), maar een veilige route naar huis voor vrouwen? Blijkbaar een technologische doorbraak die nog op zich laat wachten.

De kracht van Danique zit ‘m in dat doorpakken. Niet alleen roepen “dit moet anders”, maar ook echt iets doen. Haar campagne is geen flyer die na een week in een keukenla belandt, tussen de pizzafolder en dat mysterieuze elastiekje waarvan niemand weet waar het bij hoort. Nee, haar boodschap komt straks van snelwegmasten, stadsschermen en hopelijk in onze hoofden terecht: vrouwen hebben net zoveel recht op de nacht als mannen. Punt.

En ja, we mogen er ook een beetje om lachen. Want stel je voor dat de nacht straks écht wordt “geclaimd”. Dat er bij elke straathoek een soort verkeersbord staat: “Welkom, hier mag u zonder angst wandelen, fietsen of dansen. Let op: loslopende mannen zonder zelfreflectie worden direct teruggestuurd naar huis.”

Het is hilarisch én pijnlijk tegelijk. Want waarom moet je anno nu een campagne voeren om iets zo fundamenteels als veilig thuiskomen? Het laat zien dat dit geen vrouwenprobleem is, maar een maatschappelijk probleem.

Dus, Denkdingen van vandaag: de nacht hoort bij ons allemaal. Het is geen luxeproduct, geen privilege dat je kunt winnen met een bonuskaart. Het is een recht. Een vrijheid. En dankzij mensen als Danique schuiven we langzaam maar zeker naar een land waar de vraag “Ben je veilig thuisgekomen?” hopelijk ooit vervangen wordt door: “Was het een mooie nacht?”

Geef een reactie