Een reset van het Hart

Pieters Daglicht over Denkdingen

Ik geef het eerlijk toe: ik knijp hem een beetje. Adri, mijn lief, knijpt hem een beetje meer. Vandaag is niet zomaar een dag van koffie met koek, krant op schoot en de hond die het gras in de tuin weer omploegt. Nee, vandaag staat er een afspraak met een zekere dokter in de agenda. En niet voor een routinecheck van de oren, ogen of cholesterol, maar voor een cardioversie.

Een prachtig medisch woord, dat klinkt alsof je op een cruise gaat langs exotische eilanden. Maar nee hoor. Geen palmboom te bekennen. Het gaat om het resetten van Adri’s hart, dat zich de laatste tijd meer gedraagt als een dronken fanfare in de polder dan als een betrouwbaar orkest. Boezemflutter heet dat officieel. Maar ik zou het eerder “de polonaise in haar borstkas” willen noemen.

Wat gebeurt er dan precies? Nou, Adri krijgt eerst een roesje. Dat is fijn, want niemand wil wakker zijn als er plakkers op je lijf worden geplakt die meer weg hebben van een doe-het-zelf-kit van Gamma. Dan komt er een apparaat in beeld: de defibrillator. Dat ding geeft een gecontroleerde stroomstoot. Heel kort is het alsof je hart besluit: “Weet je wat, ik kap ermee.”

Maar precies op tijd zegt de sinusknoop (de dirigent van dit orkest): “Dank u, ik ben er weer. En één, en twee, en drie…”

De artsen en verpleegkundigen staan er ondertussen bij alsof ze een orkestwedstrijd jureren. ECG aan, bloeddruk gemeten, zuurstof in de gaten. Alles onder controle. En ja, er zijn ook bloedverdunners, want niemand wil dat er een verdwaald klontje de show verpest.

Stel je het voor: een orkest dat compleet losgeslagen is. Violisten die polka’s spelen, trompetten die improviseren alsof ze in New Orleans staan, en slagwerkers die menen dat het carnaval is in Rio. Adri’s hart was precies dat orkest. Totdat de cardioversie komt: alsof iemand even het lichtknopje omhaalt. Donker. Stilte. En daarna… weer muziek, zoals het bedoeld is.

Het is in principe een ingreep van niks. “Klein resetje, mevrouw,” zegt de dokter, alsof het gaat om het opnieuw opstarten van een laptop. Maar het blijft natuurlijk je hart. De motor waarop je leeft, je liefhebt, en waarop je, vooruit, af en toe moppert.

Dus ja, ik knijp hem een beetje. Adri een beetje meer. Maar straks, als alles weer in cadans klopt, heffen we het glas. Op de liefde, op de muziek van het leven, en op een dirigent die weer keurig de maat aangeeft.

En als de dokter zegt: “Het is gelukt,” zal ik waarschijnlijk denken: “Zo, dames en heren, vanaf de maat twee graag!”

Geef een reactie