
Pieters Daglicht – DenkDingen
Lieve lezers,
Er zijn van die momenten in het leven waarop je denkt: nu gaat het mis. Ik heb het niet over wereldvrede, mijn cholesterol of het voortbestaan van de snackbar op de hoek (al zijn dat ook gevoelige thema’s), nee: ik heb het over mijn buxushaag. Ooit een strakke, donkergroene muur van burgerlijke degelijkheid, symbool van orde en rust in de voortuin. En nu? Een zielige rij skeletten, waar de herfstwind dwars doorheen huilt alsof hij auditie doet voor een gothic rockband.
En de dader? Niet de buurman met zijn kettingzaag, niet een overijverige gemeentewerker met honger naar snoeiwerk. Nee. De buxusmot. Een minuscuul, onschuldig ogend vlindertje dat bij nader inzien de Terminator van de tuin is.
Ik weet niet of u het ooit live hebt meegemaakt, maar het is alsof een groep festivalgangers met onbeperkt backstagebandje uw tuin binnenstormt. In no time kaal. Weg. Foetsie. Alsof je je haag hebt uitgeleend aan een kudde hongerige geiten op speed.
Het begint met één klein rupsje. Ach, denk je, wat schattig, een baby-Caterpillar, misschien wel Disney-materiaal. Je overweegt bijna om er een naamkaartje bij te zetten: “Welkom in mijn tuin, lieve vlinder-in-wording.” Maar voor je het weet heb je een complete rockopera van ritselende rupsjes, die in koor “We will rock you” spelen terwijl ze jouw buxus van binnenuit verorberen.
En je staat machteloos toe te kijken. Je probeert nog te redderen: water geven (ze drinken niet), toespreken (“jongens, een beetje matiging graag”), of een ouderwetse dans rond de haag met wierook. Niks helpt. Binnen een week verandert je tuin van Het Loo in Tsjernobyl na de meltdown.
En toch, hier komt mijn serieuze boodschap, beste vrienden in het groen: neem die buxusmot serieus. Hij lacht om je goede bedoelingen. Hij smijt met je tuindromen. Als je niets doet, eet hij zich dwars door je heg heen en blijft er enkel een stokkerige herinnering over aan wat ooit trots en buxus was.
Dus, voordat je buurman plotseling door het gat in de haag bij jou in de voortuin staat te zwaaien met zijn barbecuevork, neem maatregelen. Er zijn milieuvriendelijke middeltjes, er zijn alternatieve haagsoorten (taxus, ilex, desnoods een rij plastic kerstbomen van de Action). Alles beter dan de stille aftakeling waar ik nu getuige van ben.
Kortom: lach om de buxusmot, huil om je haag, maar doe er íets aan. Anders is het straks niet buxus tegen mot, maar mot 10 – buxus 0.
En geloof me, een kale tuin huilt harder dan jij.
