
Pieters’ Pamflet
Stel je een slagman voor. Niet eentje op het cricketveld die keurig wacht tot de bal komt, nee — onze slagman komt midden in de nacht opdagen, gewapend met de zwaarste knots die er is: het gezonde verstand.
Zijn missie? Simpel. Hij slaat er niet op los, hij slaat dóór: door de stilte, door de schaamte, door het idee dat de straat van niemand is. Want kom nou, die straat is óók van onze dochters, moeders, vrienden en collega’s die graag gewoon heelhuids thuiskomen, ongeacht hakhoogte of hoodie.
En hij, onze slagman, doet dat met een glimlach. Want humor is ook een knots, en wie lacht, staat steviger. Niet denigrerend, niet wegwuivend, maar om de zwaarte te dragen.
De nacht is van iedereen
Want zeg nou zelf: wat is dat voor rare deal als de helft van de bevolking bij het invallen van de duisternis de facto ‘avondklokgevoel’ krijgt? Alsof de maan een streng schoolhoofd is dat zegt: “Jullie, dames en meisjes, mogen nu niet meer zonder begeleiding naar buiten. Ga maar braaf Netflixen. De stoep is voor de rest.”
Nee, zegt onze slagman, zo werkt het niet. De nacht is geen speeltuin met een hek erop dat om 22:00 sluit. De nacht is van de fietsende student, van de bakker die al om vier uur de ovens aansteekt, van de jogger die toch nog even de brug rondrent. En ja, ook van de hakken die tikken op de stoeptegels zonder dat iemand daar een kwaaie bedoeling aan hoeft te koppelen.
Geen preek, maar een opdracht
En hier komt de liefdevolle ernst. Want al lachen we om de absurde argumenten die vrouwen nog steeds te horen krijgen (“Ja maar, waarom liep je daar dan?”), de ondertoon blijft zuur.
Het is alsof je een brandweerman verwijt dat hij nat wordt bij het blussen, of een voetballer verwijt dat hij het veld opgaat waar ook slidings gebeuren.
De opdracht is duidelijk en eenvoudig tegelijk: mannen, pak je verantwoordelijkheid. Niet met borstklopperij, maar door gewoon fatsoenlijk te doen. Door in te grijpen als een situatie dat vraagt. Door te leren dat zwijgen soms ook partij kiezen is.
De knots van de hoop
En zo staat hij daar, onze slagman. Niet als een agressieve vechter, maar als de man die de knuppel met ballonnen heeft ingewisseld. Hij slaat geen mensen, hij slaat deuren open naar nieuwe gesprekken. Hij slaat de twijfel uit de lucht en de liefde het plein op.
Want dit gaat niet over een strijd van mannen tégen vrouwen of vrouwen tégen mannen. Dit gaat over een samenleving die zegt: Niemand wordt kleiner gemaakt door te zorgen dat anderen groter en veiliger mogen leven.
En dat — om Pieters pamflet waardig af te sluiten — is geen slappe boodschap. Dat is een lawaaiknal voor de nacht.
PIETERS PAMFLET
Pieters’ Pamflet is de dagelijkse reflectie van Pieter Pottenkijker op de grote én kleine bewegingen in onze samenleving. Met scherpe pen, heldere blik en een gezonde dosis ironie fileert hij de actualiteit – van Haagse schijnbewegingen tot alledaagse dwaasheden in de wijk. Geen onderwerp is te groot, geen detail te klein. In Pieters’ Pamflet lees je geen neutrale duiding, maar betrokken observaties die prikkelen, confronteren en soms troosten. Voor wie niet alleen wil weten wat er gebeurt, maar vooral wil begrijpen waarom het ertoe doet.
