De mosselmeditatie

Het begon zoals alle grootse dingen beginnen: banaal. Pieter had zin in mosselen. Niks bijzonders, zou je zeggen. Maar zodra Pieter aan mosselen denkt, ontspint zich geen gewoon kookmoment, maar een filosofische operette in drie bedrijven.

Want mosselen, zo besloot hij, zijn de meest filosofische schelpdieren ter wereld. Ze houden altijd hun mond dicht, tenzij er witte wijn in de buurt komt. Ze lijken wel de zenmeesters van de Noordzee: kalm, gesloten, en pas in extase als er een dampende pan klaarstaat.

Pieter tikte intussen zijn mosselen stuk voor stuk op het aanrecht. Niet omdat het moest, maar omdat hij hoopte dat er eentje zou zeggen: “Au, ik denk dus ik ben!” Helaas, stilte. Alleen een doffe tok, gevolgd door een dichte schelp.

Zijn laptop lonkte. Een korte zoekactie leverde een slechte mop op: Waarom eet een dom blondje geen mosselen in het weekend? Omdat het weekdieren zijn. Pieter lachte kort, maar voelde dat dit geen grap was die een mossel recht deed. Dus bedacht hij zelf maar een nieuwe: Als een Duitser mosselen eet, klopt hij hard op de schelp en roept: Aufmachen!

Met een theatraal gebaar goot hij de witte wijn in de pan. De mosselen gingen open, alsof ze zich overgaven aan de grote waarheid van het bestaan: soms is er geen Kant, geen Nietzsche, geen Sartre nodig – alleen een Sauvignon Blanc.

En toen, terwijl de geur van knoflook en peterselie door de kamer kringelde, kwam de ultieme denkvraag: Waar dromen mosselen van, vlak voordat ze opengaan? Van de zee? Van vrijheid? Of gewoon van een goed gesprek met een stokbroodje?

Pieter schonk zichzelf een glas in en besloot dat het antwoord er niet toe deed. Want sommige Denkdingen smaken beter zonder conclusie.

De avond eindigde zoals hij begon: met een glimlach, een pan lege schelpen, en de gedachte dat zelfs een mossel – gesloten en stil – meer filosofie in zich draagt dan menig praatprogramma op de Nederlandse televisie.

Tot de volgende schelpgedachte in Pieters Daglicht.



Geef een reactie