
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn wijken in Capelle waar werkelijk alles kan gebeuren. Soms gaat het om grootse dingen – bruggen, bouwprojecten of verkiezingsposterdrama’s – maar vaak komt het spektakel uit een veel kleinere hoek. Neem nou de Tsjaikovskistraat in. Daar begon het onlangs op een vrijdagavond met… slippers. Ja, slippers. Twee zielig achtergelaten stappers langs de slootkant, waarvan je zou zweren dat ze zelfmoordneigingen hadden (“wij gaan erin, met of zonder eigenaar”).
Nu ken ik de buurt een beetje, en zeg eerlijk: als daar iets op de grond ligt wat er niet hoort, dan is de buurt meteen in opperste staat van paraatheid. Want platgetrapt gras naast slippers? Dat is voor de bewoners aldaar hetzelfde als een open koffer met losse bankbiljetten op straat: alarmfase rood! Binnen de kortste keren werd 112 gebeld en verschenen er meer zwaailichten dan op een gemiddelde Nationale Hulpverlenersdag.
Duikers sprongen het water in, brandweerwagens wezen hun rode neuzen kordaat richting sloot, en zelfs de politie zette haar sirenes op een toonhoogte die nog net niet de Tsjaikovskistraat uit de grond tilde. Alles vanwege twee slippers en een wat onstuimig stukje gras. Het was een groots en meeslepend spectakel, bijna een openluchtopera, en ergens had ik het gevoel dat Tsjaikovski zelf vanuit zijn graf zachtjes zat te hummen: “En nou tutti, crescendo!”
En dan komt natuurlijk onvermijdelijk de afloop: niets gevonden. Geen bezwete jogger, geen nachtelijk zwemmer, geen buurtbewoner die te diep in de sangria was gevallen. Alleen die slippers, verlaten maar blijkbaar tevreden.
Toch moeten we niet cynisch zijn. Want dit leert ons twee dingen.
- Laten we ophouden met rondslingeren alsof de openbare ruimte ons privé-wasrek is. Een slipper, een zwembroek of – God verhoede – een afgewaaide onderbroek bij de waterkant kan in buurt tegenwoordig een complete search & rescue-operatie ontketenen.
- De hulpdiensten verdienen hier alle lof. Want hoe vaak wij ook slordig, onachtzaam of stuntelig zijn, zij rukken gewoon uit. Zonder mokken, zonder mopperen. Zíj gaan het water in, terwijl wij op de kant discussiëren of dat nou een Havaiana was of toch een Lidl-aanbieding.
En dat is misschien wel het mooiste aan: hoe klein het voorval ook is, de gemeenschap slaat gelijk groot uit. Slippers krijgen er een koninklijke escort. En ondertussen slapen wij met een gerust hart, want we weten: er staat altijd wel weer een brandweerduiker klaar die – mocht er écht wat zijn – niet aarzelt om kopje-onder te gaan.
En zo zie je maar. In Gravenland is zelfs een vergeten slippersetje goed voor een volledig avondprogramma. Volgende keer toch maar even je schoeisel meenemen.
Dus Capelle, doe ons en de brandweer een lol… laat je slippers thuis en je huisdieren aan de lijn. Is voor iedereen een stuk rustiger, behalve misschien voor de Tsjaikovskistraat. Want, als we voor twee natte slippers al een compleet circus op de been krijgen, dan ben ik toch wel benieuwd wat er gebeurt als er ooit een eenzame onderbroek wordt gevonden.
