Azijn, liefde en andere natuurrampen

Er zijn avonden waarop de liefde zich uit in kaarslicht, zachte muziek en een glas gekoelde rosé. En er zijn avonden waarop de liefde zich uit in een opgezwollen voet, een fles azijn op de aanrecht en een blik die alles zegt: “Waarom ik?”. Gisteravond was het laatste scenario van toepassing.

Adri, mijn lief, zat vredig op ons terras te nippen van haar wijn, toen de natuur besloot dat zij de uitverkorene was voor een aanval. Niet van een losgeslagen wild zwijn, niet van een dolgedraaide drone, maar van een wesp. En niet zomaar ergens – nee, onder haar grote teen. Het is een plek die je normaal alleen kent van pedicures en kleine Lego-steentjes, maar zelden van een giftige steek.

Toen ik met Nacho, mijn beagle met de neus van Sherlock Holmes en de eetlust van een vrachtwagenchauffeur, terugkeerde van ons avondrondje, trof ik het slagveld aan. Adri zat op de bank, been omhoog, gezicht strak in de plooi van martelaren, en naast haar stond een fles azijn. “Voor de steek,” zei ze kortaf, alsof ik het anders had kunnen verwarren met een marinade voor de barbecue.

De wesp is, laten we eerlijk zijn, de hooligan van de insectenwereld. Bijen maken honing, hommels maken bromgeluid, maar wespen maken ruzie. Ze steken niet één keer – nee, ze hebben de onuitputtelijke voorraad woede van een talkshowgast die te laat in de uitzending komt. En wist u dat wespen in augustus extra vervelend zijn? Hun volk stuikt in elkaar, hun taak als larvenverzorgers is voorbij, en dus hebben ze tijd om zich bezig te houden met het lastigvallen van terrasgangers en het infiltreren van limonadeglazen. Een soort leegloopvoetbalclub, maar dan met vleugels.

Adri keek me aan met de blik van: “Jij bent mijn ridder, maar nu wil ik vooral dat je riddert tegen die wesp en zijn hele familie.” Dus daar stond ik, stoer man, met een theedoek in de aanslag, loerend naar onzichtbare vijanden die zich vermoedelijk al lang hadden teruggetrokken in hun nest om high-fives uit te delen. Ondertussen probeerde ik haar gerust te stellen: “Het gif werkt maximaal een paar uur.” Waarop zij antwoordde: “Ja, maar ik werk ook maximaal een paar uur, en kijk nu naar mijn voet!”

Nacho, die normaal overal op springt, bleef wijselijk uit de buurt. Zelfs de hond weet: met een vrouw die net door een wesp is aangevallen, kun je beter even niet kwispelen in haar gezicht.

En toch, terwijl ik naar die zielige, opgezwollen voet keek, bedacht ik me hoe fragiel wij zijn. Eén klein insect, niet groter dan een paperclip, kan de macht over een hele avond grijpen. We vergeten soms hoe dicht natuur en mens nog bij elkaar staan. Een wesp herinnert ons eraan dat we niet alles kunnen regisseren – niet het weer, niet de liefde, en zeker niet het vlieggedrag van een geïrriteerde zwart-gele miniatuurterrorist.

Dus ja, Adri’s teen is dikker dan mijn pink, en de fles azijn is inmiddels leeg. Maar misschien is de boodschap: laten we wat milder zijn voor elkaar, zeker als de natuur ons prikt waar het pijn doet.

En voor de duidelijkheid: nee, ik heb de wesp niet gevangen. Ik ben een denker, geen ninja.

Geef een reactie