
(of: Hoe ik leerde te stoppen met zoeken naar logica en gewoon ging wachten bij de afhaalautomaat)
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn mensen die verdwalen in een IKEA, anderen in hun relatie, maar ik verdwijn met regelmaat in het doolhof van het herhaalrecept. Een medisch kluwen zo mysterieus dat zelfs Indiana Jones zich zou afvragen of het de moeite waard is om door te zetten.
Laat ik het u uitleggen
Ik slik — met instemming — een keur aan medicijnen. Niet omdat ik daar nou zo’n hobby van heb gemaakt, maar omdat mijn lijf daar om vraagt. Zoals een auto benzine nodig heeft, heb ik mijn pillen. Geen exotische dingen, hoor. Geen eenhoornextract of Tibetaanse wortelthee. Gewoon dingen die dokters voorschrijven en apothekers leveren. Tenminste… in theorie.
In de praktijk begint het feest als ik door mijn voorraad heen ben. Dan gebeurt er iets magisch. Niet in de goede zin van het woord. Nee, dit is zwarte magie. Voodoo-zorg. Iedereen wijst naar elkaar als een stel kabouters bij een kapot tuinhek.
De huisarts zegt: “Oh nee, dat doet de specialist.”
De specialist zegt: “Nee, hoor, dat moet de internist doen.”
De internist: “Ja maar… dat is eigenlijk weer iets voor de huisarts.”
En ik? Ik zit met een lege strip en een bonkend hoofd.
De apotheker?
Die houdt zich rustig. Die kijkt liefdevol naar zijn scherm, waar staat hoeveel pillen ik nog in huis zou moeten hebben, en denkt: “Als hij niks zegt, is er niks aan de hand.”
Pas als ik smekend om herhaling vraag, komt het recept in beweging. Maar dan begint het Grote Wachten:
- Eerst wachten op het akkoord van de arts (maar welke?)
- Dan wachten tot het middel besteld is
- Vervolgens wachten op het seintje: “Uw medicijnen liggen klaar in de afhaalautomaat.”
En dan – tromgeroffel – een verrassing.
Zit er ineens een nieuw medicijn bij. Geen paniek, want er zit een briefje bij met uitleg, zodat ik zelf kan lezen wat het doet, hoe vaak ik het moet nemen en of mijn haren er groen van worden.
Voor deze zelfstudie betaalt u dan vriendelijk €7,50 — want dit heet een “begeleidingsgesprek”.
Gesprek. Met. Het. Briefje.
Terug naar de regels
Er is een wet. Er zijn protocollen. En op papier klinkt het logisch:
Degene die het medicijn voorschrijft, blijft verantwoordelijk voor de herhaling, totdat die overdracht officieel geregeld is.
Klinkt prachtig.
Is het niet.
Want niemand weet of het overgedragen is.
Niemand belt. Niemand mailt. Niemand tekent.
En u snapt: de patiënt — ik, dus — is de enige constante factor. Maar ik ben dan weer net níet bevoegd om mezelf een herhaalrecept te geven. (Al zou ik dat best netjes doen.)
En daarom, lieve mensen in de zorg, een warme oproep:
- Kunnen we ergens een kapitein aanwijzen op dit schip vol pillen?
- Kan de apotheek bijtijds een seintje geven als ik richting lege doosjes ga?
- Kan de arts die iets voorschrijft ook gewoon zeggen wie het daarna overneemt?
En vooral:
Mag ik alsjeblieft gewoon weten wie ik moet bellen als mijn medicijn op is, vóórdat mijn bloeddruk het universum uitknalt?
Want zorg, dames en heren, is geen doolhof.
Het zou een rechte lijn moeten zijn van voorschrijven naar afleveren. En als we dan toch in het labyrint zitten: Laat er op z’n minst ergens een Minotaurus staan die je kunt vragen hoe je eruit komt.
Tot zover dit Daglicht.
Volgende keer: waarom je een QR-code op een potje slaaptabletten niet moet scannen met de camera van je ziel.
