
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het is zo’n zondagmiddag die eigenlijk al begint als zaterdagavond, maar dan met minder ambitie. Augustus, warm, plakkerig, en een luchtvochtigheid die het humeur van de kamerplanten zichtbaar aantast. De wind doet zijn best het riet aan de waterkant te laten ruisen — het klinkt als een zacht gesprek tussen oude vrienden.
Pieter en zijn lief zitten op het terras. De tafel houdt twee glazen in de schaduw, de stoelen houden twee lijven in de lome greep van niks hoeft. Af en toe dreigt Pieter in een comfortabele coma te glijden – niet van vermoeidheid, maar gewoon, omdat de zwaartekracht van rust onweerstaanbaar is.
Maar daar is Nacho, de beagle. Nacho gelooft niet in zondagmiddagen. Nacho gelooft in wandelen. En dus wordt Pieter uit zijn stoel getrokken, op naar het Schollebos.
In het bos is het stil. Een enkele wandelaar schuifelt voorbij, een wandelaarster knikt vriendelijk, en dan is er die jonge dame – zo wit dat het lijkt alsof ze per ongeluk in de zon is beland. Ze zoekt een plekje, draait haar mobiel, trekt een gezicht. Een selfie? Of misschien materiaal voor een datingsite? Wie zal het zeggen.
Pieter en Nacho lopen verder, en zelfs de Denkdingen hebben vrij genomen. Geen wereldproblemen, geen grote inzichten, geen urgentie. Gewoon de geur van bosgrond, een ruisende wind, en een beagle die weet dat het leven in wandeltempo net zo mooi is.
Terug op het terras wacht zijn lief, de glazen zijn iets leger, de zon iets lager. Het is nog steeds warm, nog steeds benauwd. En dat is precies goed.
