Veronica, mijn lief

Ik weet het nog precies. Het was ergens eind jaren zestig. Buiten regende het zachtjes tegen de ruiten van onze rijtjeswoning, mijn vader bladerde door de krant en ik… ik draaide voorzichtig aan de draaiknop van onze houten radio. Tot ik ineens dat deuntje hoorde – Veronicaaaa…. Het was alsof er een geheim luikje openging. Geen stoffige korstmuziek uit Hilversum 1, 2 of 3, maar zinderende pop, ruwe stemmen, sprankelende jingles. En toen kwam daar de stem van Lex Harding. Vlot, vrij, alsof hij rechtstreeks uit Londen kwam vliegen.

Het voelde alsof ik stiekem meeluisterde naar iets wat eigenlijk niet mocht – en dat was precies wat het zo onweerstaanbaar maakte.

De muziek die klonk… Oh man. Crimson and Clover van Tommy James & the Shondells. Build Me Up Buttercup. Of The Israelites van Desmond Dekker. Die platen kwamen binnen als een zonnestraal door een kier in het gordijn. Geen enkele andere zender klonk zo levendig. Zo vrij. Ik sta weer in de keuken, aan de afwas, met mijn broer, meegalmend met “Callow-la-vita” van de Britse singer-songwriter Raymond Froggatt. 

Ik wist: dit wordt mijn zender. Mijn wereld. Mijn Veronica.

Rob Out was voor mij geen radiomaker. Rob was mijn oudere broer, mijn samenzweerder, mijn stem op donkere ochtenden. Hij sprak met een urgentie die me wakker hield. Toen hij uiteindelijk de baas werd van Veronica, voelde dat niet als promotie – het voelde als logisch. Natuurlijk moest hij het roer overnemen. Wie anders?

Tineke de Nooij… haar stem was als warme chocolademelk met slagroom. Altijd een beetje ondeugend, maar nooit schreeuwerig. Als zij de ochtend presenteerde, kreeg zelfs maandag zin om te beginnen. Ze sprak niet tegen luisteraars, ze sprak tegen mij. Ik voelde me gezien, gehoord – al zat ik gewoon in mijn eentje achter het radiootje op mijn stapelbed.

En dan Adje Bouwman. Die had iets vrolijks, iets hupseligs. Alsof hij met een onzichtbare hoed zwaaide bij elke aankondiging. Stan Haag – net zo. Die klonk als een café vol vrienden. Samen waren ze de stemmen van mijn jeugd, van een Nederland dat even losbrak uit zijn keurslijf.

En boven alles klonk daar de muziek. Hey Jude, Venus, Brown Sugar, Radar Love. Die hits waren niet zomaar liedjes – ze waren hoofdstukken in mijn leven. Als ik Sugar Sugar hoor van The Archies, ruik ik de geur van mijn eerste bromfietsrit. Bij Child in Time weet ik nog precies waar ik was: in mijn kamer, gordijnen dicht, helemaal alleen met Jon Lord.

Het was die zinderende zomer van 1974. Ik had het al horen gonzen: de politiek wilde een einde maken aan de zeezenders. De officiële reden? Onveilig. Onwettig. Maar ik wist beter: Veronica was te vrij, te populair, te ongrijpbaar voor de Hilversumse zuilen.

Toch bleef ik hopen. Tot die ene dag. 31 augustus 1974. Ik zat op mijn kamer, klaar voor het laatste uur. De klok tikte. De stemmen klonken zwaar. Rob Out sprak zijn beroemde woorden uit:

Ik slikte. Een brok in mijn keel. De muziek stopte. De jingle speelde nog één keer. En toen… stilte.

Een stilte die niet alleen door de ether trok, maar ook door mij heen.

Ik wist: dit is het einde van iets groots. Van mijn Veronica. Van mijn jeugd.

Wat hoorde ik vaak en graag het liedje dat me meteen bij de strot greep: “Veronica, sorry” van Peter Koelewijn. Het was alsof hij mijn verdriet op muziek had gezet. “Veronica, sorry, maar het moest zo gaan…”

Elke keer dat ik het hoor, voel ik het weer. De rouw. De boosheid. Maar ook die intense liefde. Want als je zo huilt om een zender, dan weet je: dit was geen radiostation. Dit was een levensgezel.

Veronica kwam terug, dat wel. Als publieke omroep op Hilversum 4. Later als commercieel merk, in handen van Sky Radio en uiteindelijk Mediahuis.

Maar het was anders. Het geluid was schoner, de stemmen netter, de formats strakker. De wilde haren leken geknipt.

Tuurlijk, ik luisterde wel. Uit loyaliteit, uit nieuwsgierigheid. Maar die zoute geur van de zee? Die kraak in de verbinding? Die ondeugende energie? Die was weg.

Toen ik Tineke jaren later terug hoorde op NPO Radio 5 – nog steeds die warme stem – moest ik glimlachen. Alsof je een oude vriendin tegenkomt op een reünie. De liefde is er nog. Maar de magie van toen? Die ligt ergens voor de kust, onder een laag nostalgie.

Elke maand draai ik minstens één keer die oude tunes van Veronica. Ik heb ze op CD en via Spotify. En altijd, zodra dat intro klinkt, voel ik mezelf weer dat jochie op zolder. De geur van warme stof, het zachte geruis van de golven. Ik doe mijn ogen dicht, en de Norderney vaart weer.

Ik verslind boeken over Veronica – zoals dat prachtige boek van Auke Kok. Ik dwaal door online archieven, luister naar fragmenten, lees interviews met de oude garde. Zoek de oude Top 40 lijsten op. En elke keer weer denk ik: wát een tijd. Wát een lef. Wát een liefde voor radio.

Elk jaar markeer ik 31 augustus. Geen kaarsjes, geen toeters, maar wel muziek. Dat laatste uur. Die laatste woorden. En altijd weer dat gevoel: hier is iets verloren gegaan dat nooit meer terugkomt.

Veronica was geen radio. Het was vrijheid in golven. Geen regeltjes, geen formats, gewoon muziek en gevoel.

Ik was nooit alleen. Zelfs als ik alleen was. Want ik wist: duizenden anderen luisterden tegelijk. Huilend van het lachen bij Adje, zwijgend bij een nieuwe alarmschijf.

Toen het stopte, viel er iets weg in mij. En die stilte hoor ik nog steeds, op momenten dat ik iets verlies. Veronica heeft me geleerd wat afscheid is.

Veronica bestaat nog, op een andere manier. Maar mijn Veronica? Die is op zee gebleven. En dat is goed zo. Sommige liefdes moet je niet opnieuw beginnen, maar koesteren zoals ze waren.

Tegenwoordig luister ik veel naar NPO Radio 5. Daar klinkt nog iets van dat oude Veronica-DNA. Warme stemmen, fijne muziek, weinig poeha. Maar soms… heel soms… als ik ’s avonds laat door de huiskamer loop, zet ik een CD op. Dan hoor ik “Back Home” van Golden Earring. Of “Without You” van Nilsson. Of “How Do You Do” van Mouth & MacNeal. En ineens ben ik terug op zee. Op een schip dat nooit meer echt vaart, maar dat nog steeds door mijn hart dobbert.

Veronica was voor mij meer dan radio. Het was vrijheid in frequentie, liefde in decibels, en troost in mono. Toen het ophield, verloor ik iets wat ik nooit helemaal heb teruggevonden. Maar ik vond iets anders: herinnering. En dat is misschien nog wel krachtiger.

Dus blijf ik draaien. Blijf ik dromen. En als jij me ooit hoort neuriën in de keuken, dan weet je: ik zing mee met een stem van vroeger.

Veronica, sorry. Maar ik ben je nooit vergeten.

Geef een reactie