
Pieters Daglicht over Denkdingen
Laatst liep ik op de Prinsengracht een stelletje tegen het lijf. Hand in hand, hoofd tegen schouder, lippen die elkaar net niet raakten – zo’n scène die normaal gesproken alleen in reclamefolders voorkomt voor Scandinavische banken. Alleen: dit waren geen Jaap en Jenny uit Soest, maar Ramon en Dragan uit Zaandam. En ineens, dames en heren, voelde de lucht anders. Spannender. Lichter geladen? Nee, zwaarder. Want wat voor hétero’s doodgewoon is – handje vast, kusje op de hoek, samen een softijsje delen – dat moet voor iedereen gewoon zijn. Punt.
Maar daar gaan we weer. Het is Pride, en dus roept iemand in een talkshow met een zorgelijke frons:
“Moet het nou zó zichtbaar? Al die blote lijven op boten en al die… eh… flamboyantie?”
Nou ja, dat vragen we ook niet als Henk en Marga met een oranje klompjesoutfit op Koningsdag door de Jordaan hossen. Niemand belt dan naar de Ombudsman met: “Ze liepen hand in hand, Meneer, en hun kleding was… opzichtig feestelijk!”
De kolder van ongelijkheid
Lieve mensen, de ongelijkheid zit in de vanzelfsprekendheid. Als een heterokoppel op straat zoent, zegt niemand: “Wat moedig. Maar als twee vrouwen dat doen, verschijnt er direct een opiniepanel van vijftig voorbijgangers met vragen als:
• “Is dit nou wel gepast, zo midden op de dag?”
• “Moet dit nou voor mijn kinderen?”
• “Kan dit niet… privé?”
Alsof liefde een thermostaat is die je lager moet zetten zodra het om iets anders dan man-vrouw gaat. Of een vergunningaanvraag bij het loket Emotionele Openbaarheid. “Ja hallo, ik wilde graag dinsdagmiddag even affectie tonen, mag dat?”
Pride 2025: een feestje met een bijsluiter
Amsterdam Pride 2025 is een prachtig feestje – met boten, regenbogen, liefde, glitter én activisme. Het thema is dit jaar simpelweg LOVE. En nee, dat is geen afkorting van iets. Geen ‘Liberale Omhelzingen Voor Iedereen’ of ‘Licht Ontvlambare VrijheidsExpressie’. Gewoon: liefde. Zoals in: “Laat elkaar met rust als je er niks van snapt.”
En geloof me, als de Canal Parade de grootste zorg is in je leven, dan gaat het verder best goed met je.
Maar ondertussen…
- In Hongarije zijn Pride-evenementen verboden.
- In Georgië mag je geen regenboogvlag meer laten wapperen (zelfs niet als servet).
- In Nederland daalde de steun voor transoperaties met 9 procent in twee jaar.
- En politici spelen het genderspel alsof het ganzenbord is, maar dan zonder dobbelstenen en mét krokodillentranen over kleedkamers.
Weet je wat ik dan denk?
Als er een regenboog op je stoep wordt gekrijt en je voelt je bedreigd, dan zegt dat vooral iets over de staat van je binnenwereld. Misschien ben je allergisch voor kleur. Of liefde. Of jezelf.
Denkdingen met een schaterlach
Dus stel je voor: een wereld waar iedereen elkaar op straat mag kussen zonder commentaar.
Niet “kijk eens wat een dappere lesbiennes,” maar gewoon: “O, leuk stel.”
Niet “wat een provocatie,” maar: “Zullen we ook weer eens hand in hand wandelen?”
Niet “moet dit op klaarlichte dag?” maar: “Mag het ook ‘s avonds?”
Wat voor hetero’s al generaties lang een recht is, moet voor anderen geen privilege zijn.
De kanarie, de kolenmijn en een tip
Volgens politicologen is de lhbti+-gemeenschap de kanarie in de kolenmijn van de rechtsstaat.
Nou, die kanarie is inmiddels hees van het waarschuwen.
Het is tijd dat wij luisteren. Niet alleen op festivals met glitterbier, maar ook in de gemeenteraad, op scholen, in het beleid en in de supermarkt bij de zelfscankassa waar een jongen zijn vriend een zoen geeft en niemand er iets van zegt. Omdat het gewoon is. Omdat het hoort.
Slotakkoord, in D-mineur met glitter
Liefde is geen afwijking.
Affectie is geen ideologie.
En een zoen op straat is geen manifest.
Het is wat mensen doen als ze van elkaar houden. Of willen. Of durven.
En dus stel ik voor:
Als iemand zegt “het is zo zichtbaar allemaal”, antwoord dan vriendelijk:
“Ja. Mooi hè? Zichtbaarheid betekent dat we bestaan.”
Want zolang sommige mensen het lef moeten hebben om zichzelf te zijn, hebben de rest van ons de plicht om niet weg te kijken. Of, beter nog: om een beetje ruimte te maken. Misschien wel op een brug, ergens aan de gracht. Voor een kusje. Of een hand. Want wat voor Jaap en Jenny normaal is, moet voor iedereen normaal zijn.
