
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er staat weer een wolf in het polderlicht. Je ziet het niet altijd, want de wolf struikelt zelden over het daglicht. Toch schuilt hij in de rafelrand van onze gedachten – alsof hij plots kan verschijnen, net buiten het gezichtsveld aan het einde van de zandweg. De wolf keerde eigenmachtig terug, zonder overleg met Kamer, boer, buitenmens of fietsend kind. Vanuit het oosten kwam hij lopen, z’n snuit in het windveld, zijn bedoelingen duizendvoudig bediscussieerd nog voor zijn poten het natte veen raakten.
Er zijn nu meer dan honderd wolven in het land. In de bossen, op de hei, en het laatste jaar zelfs op kinderboerderijen en naast het fietspad. De feitelijke terreinzegening (“de wolf hoort hier, hij was er altijd al!”) botst met brullende emotie bij mensen die dood schaap, pony of hond achter hun hek vinden: ruim 500 meldingen van aanvallen op vee, honderden dieren doodgebeten, tonnen uitgekeerd aan schade. Er zijn gemeenten waar kinderen een alarm mee naar school nemen, schapenhouders hun boerderij veranderen in een fort – en ‘s avonds praten de tafels vol in Den Haag over probleemwolven, afschot en angst.
Sommigen noemen het vooruitgang: de natuur herstelt zichzelf, zeggen ze, want de wolf reguleert de populatie prooidieren, biedt aas voor andere dieren, stuwt de biodiversiteit omhoog. Alsof Moeder Natuur met de wolf nieuwe knopen legt in een versnipperd landschap. Anderen vrezen de schaduwzijde – de wolf als splijtzwam tussen platte polderpraktijk en romantisch verlangen naar wilde schoonheid. Want de wolf houdt zich niet aan bosgrenzen, noch aan pagina’s van beleidsplannen: hij volgt zijn instinct, en dat botst met het menselijke huisje-boompje-beestje.
En dan, plots, bijt een wolf een kind of een hond op klaarlichte dag. Niet vaker dan in Italië of Canada, maar als het gebeurt, klinkt het schuim in de publieke gedachten. “Jagen! Afschieten! Stop met die ongein!” versus “De wolf mag niet boeten voor ons falend samenleven met de natuur.” In talkshows, langs de wei, in warme keukens en koele Kamers woedt dat gesprek, zonder einde in zicht.
Moeten we nu blij zijn, nu de wolf zijn schim voltrekt over het laatste restje daglicht? Wie durft het te zeggen. Blijdschap en bezorgdheid nemen elkaar bij de hand in het landschap van de Denkdingen. Misschien is de wolf niet het probleem, maar ons onvermogen om te kiezen tussen angst en verwondering. Dus zie je in het avondlicht soms een grijze schim verdwijnen – en blijft de wolvengrens lopen dwars door onze eigen gedachten.
