De Frambozenfluisteraars van Loon op Zand

Kijk. Als kind dacht ik dat frambozen een soort snoep waren die per ongeluk aan een struik groeiden. Zó lekker waren ze. Zo oneerlijk sappig. Alsof de natuur zélf een traktatie had verzonnen zonder het eerst aan een ministerie te vragen.

Fast forward naar nu. We leven in een wereld waarin frambozen meer gereisd hebben dan menig pensioenadviseur. Van Spanje naar Nederland, van koelcel naar winkelmandje, van plastic bakje naar composthoop. En ondertussen? Ondertussen staan Bart en Hanneke in Loon op Zand hun ziel en zaligheid te redden met een snoeischaar in de ene hand en een vrieskist in de andere.

Hoe zijn we verzeild geraakt in een werkelijkheid waarin supermarkten liever bio-frambozen uit Andalusië binnenvliegen dan die van onze eigen bodem een kans te geven? Waarin boeren die met liefde en zonder gif telen, moeten toezien hoe hun oogst letterlijk wordt afgedankt omdat de markt zegt: “Het moet wel goedkoop blijven.”

Laat ik het zeggen zoals alleen Pieter Pottenkijker het zeggen kan:

Dat is dus van de pot gerukt.

TerraVie – alleen de naam al klinkt als een biologisch sprookje. Daar staan ze, Bart en Hanneke, tussen 1.950 kilo geplukt fruit en nog 20.000 kilo aanstormend lekkers. Niet voor het geld, niet voor de eer, maar omdat zij geloven in goed voedsel van dichtbij. En omdat ze weten dat smaak niet uit een vrachtwagen komt, maar uit de grond.

Dat hun vriezer nu uitpuilt, is geen natuurverschijnsel. Het is een systeemfout. Een markt die liever naar marges kijkt dan naar mensen.

En weet je wat het wrange is? Terwijl wij massaal bessen uit het buitenland bunkeren, draaien onze lokale telers hun prachtige oogst door. Als je daar niet een klein beetje buikpijn van krijgt, dan weet ik het ook niet meer.

Laten we even bij onszelf te rade gaan. Hoe moeilijk is het, echt, om af en toe een seizoen te volgen?

  • Aardbeien in juni.
  • Frambozen in juli.
  • Peren in september.
  • Appels… het hele najaar door.

We kunnen het, mensen. We kunnen leren leven met het ritme van het land. We hoeven niet 12 maanden per jaar mango’s uit Peru. Of bessen uit een vrachtwagen met Spaans kenteken. Het is geen offer. Het is een keuze.

Dus hier is het verzoek van Pieter Pottenkijker, met het frambozenrood van Bart en Hanneke nog op zijn handen:

  • Eet lokaal.
  • Eet wat er nú groeit.
  • En koop het bij mensen met modder aan hun laarzen in plaats van een spreadsheet op hun laptop.

Ga in september of oktober naar Loon op Zand. Loop die boerderijwinkel binnen. Neem je buurvrouw mee. Of je schoonmoeder. En koop dat fruit alsof je leven ervan afhangt.

En sluit je aan bij de No Waste Army – geen leger van soldaten, maar van lekkerbekken met een geweten. Want als we samen een vriezer leeg kunnen eten, kunnen we ook samen een systeem veranderen.

Soms begint verandering niet bij een wet, of een wetenschapper, maar bij een bes.

Een framboos.

Van Bart. Of Hanneke.

Die zó lekker is, dat je vergeet dat hij lokaal, seizoensgebonden én milieuvriendelijk is.

Dan denk je alleen:

“Waarom zou ik ooit nog iets anders willen?”

Met sappige groet,

Pieter Pottenkijker

(Chroniqueur van het Kleinfruit, de Grote Vragen en alles daartussenin)

Geef een reactie