Het raadsel van het geheim

Er zijn van die raadsels die niet zomaar een grapje zijn met een slim antwoord. Nee, sommige raadsels zijn net spiegels. Ze kijken je aan. Ze laten je nadenken. Ze fluisteren iets over het leven zelf.

Vandaag heeft Pieter Pottenkijker zo’n raadsel meegenomen. Niet in zijn binnenzak, zoals gewoonlijk, maar in zijn hoofd. Het zat daar al een tijdje te sudderen, tussen herinneringen aan mysterieuze katten in bibliotheken en theekopjes die nooit leeg raken.

“Luister goed,” zei hij, terwijl hij zijn snor fatsoeneerde met een lepeltje honing.
“Ik ben een raadsel op mezelf: als je me deelt, heb je me niet meer. Wat ben ik?”

De kamer werd stil. Zelfs de klok tikte zachter. Want dit is geen raadsel over slakken of sokken of zingende theepotten. Dit is een raadsel over vertrouwen.

Een geheim. Iedereen heeft er wel eentje gehad. Groot of klein. Grappig of verdrietig. Soms is het iets wat je per ongeluk hebt gezien. Soms is het iets wat je voelt, maar niet kunt uitleggen. En soms is het iets wat je liever niet zegt… nog niet.

Zolang je een geheim voor jezelf houdt, is het alleen van jou. Het leeft in je hoofd, soms stilletjes, soms luidruchtig. Maar zodra je het deelt – poef – dan is het niet meer geheim. Dan is het gezegd. Gehoord. Misschien zelfs doorverteld.

En dát is wat dit raadsel zo briljant maakt. Een geheim is een soort magische bubbel: zolang je het bij je houdt, blijft het bestaan. Maar zodra je het laat knappen, verdwijnt het als geheim. Dan verandert het in een verhaal, een feit, of – als je pech hebt – een roddel.

Pieter knipoogde naar de groep jonge denkers.
“Een geheim is als een schaduw bij maanlicht. Je ziet het, je voelt het, maar zodra je het vasthoudt, is het weg.”

En dus, slimme speurneuzen, als iemand je vraagt:

“Ik ben een raadsel op mezelf: als je me deelt, heb je me niet meer. Wat ben ik?”

Dan weet jij het.

Maar vertel het niet door… 😉

Geef een reactie