Pieters’ Raadselkwartier
In een klein hoekje van de tuin, onder een stapel bloempotten, woonde iemand die zelden werd opgemerkt. Geen worm, geen mier, geen muis — maar Slangetje Spetter, een echte sluiper zonder voeten. Geen sokken nodig, geen schoenen aan, en toch was hij elke dag op pad.
Elke ochtend, als de zon haar eerste goudstralen over de grassprietjes legde, begon het gras zachtjes te ritselen. Niet van de wind, nee — van verwachting.
“Kom je weer, Slangetje?” fluisterde een madeliefje.
“Spettertijd!” juichte de muntplant.
Slangetje Spetter kronkelde vrolijk de tuin in. Hij hield van het gras onder zich, het gevoel van zacht kietelen terwijl hij zijn glimmende lijf eroverheen schoof.
Op sommige dagen voelde hij zich licht en hol, een beetje als een ballon zonder lucht. Dat waren de stille dagen, waarop hij zich gewoon liet meevoeren door zijn eigen nieuwsgierigheid.
Maar dan kwam meneer Tuinman. Met zijn strohoed, zijn ochtendfluitje, en zijn vaste routine. Hij draaide aan een zilveren wiel aan de muur, en dan — psssjjjhh! — werd Slangetje Spetter wakker vanbinnen. Een koude rilling ging door hem heen, en niet veel later begon hij te zingen.
Niet met noten of woorden, maar met stralen en druppels. Kleine fonteinliedjes, regenballetjes op het ritme van de ochtend.
Het gras sprong op. De rozen zongen. Zelfs de oude appelboom trilde zachtjes van plezier.
“Sproeien is leven!” riep een viooltje.
Slangetje Spetter voelde zich belangrijk. Niet omdat hij lawaai maakte, maar omdat hij iets deed. Zonder voeten, zonder stem, maar met een groot gebaar.
Natuurlijk waren er ook dagen dat hij gewoon lag te zonnen, uitgedroogd en lui. Maar dat hoorde erbij. Een goed spetterfeest begint met wachten.
En weet je wat zo mooi is? Niemand in de tuin vond het vreemd dat Slangetje Spetter geen voeten had. “Hij doet wat-ie moet doen,” zei Piet De Gieter, de campingtuinman, “en dat is meer dan genoeg.”
Dus lieve denkers, dromers en detectives, als je op een zomerse dag iets langs het gras ziet glijden, zonder voeten, soms droog en soms nat, dan weet je het misschien al…

