
Pieters daglicht over denkdingen
Ik was die ochtend nog in de veronderstelling dat het een gewone dag zou worden. Een dag als zovele, met koffie zonder koffie, wifi zonder verbinding en beleid zonder logica. Totdat ik het zag: roze linten, zwierig als emancipatorisch confetti, om de urinoirs van de Tilburgse Kermis. Er was iets gaande. Iets wat groter was dan zichzelf. Iets… dat lekte.
Daar stonden ze, Elysa en Paulina, de Dolle Mina’s van deze tijd. Geen bh’s in brand, maar wél een symbolische strik om 35 gemeentelijke piespalen. “Plasdiscriminatie!”, riepen ze. En wie ben ik om dat te ontkennen? Als chroniqueur van het campingleven en andere sanitaire randverschijnselen weet ik: waar onrecht is, vloeit meer dan alleen urine.
De situatie: mannen mogen gratis hun blaas legen op elke straathoek. Vrouwen moeten een euro lappen, lopen tot hun blaas op barsten staat, en dan nog in de rij. Dat heet geen keuzevrijheid. Dat heet een blaasbel-tax. Alsof je voor een basisrecht ineens een PIN-code nodig hebt. Alsof gelijkheid alleen geldt zolang je niet hoeft te plassen.
Maar de Dolle Mina’s zeiden: tot hier en niet verder. En ze namen lint mee. Roze lint, de kleur van revolutie met een glimlach. Niet bedoeld om mannen te hinderen – al zag ik meerdere heren ter plekke twijfelen of ze nu een sinterklaascadeau of een pispaal benaderden. Het werkte. De absurditeit werd zichtbaar. De strijd vloeide.
En ja, het protest werd gehonoreerd. Gratis plassen voor iedereen, een historische ommezwaai in het maatschappelijk urinoirbeleid. Tilburg heeft gesproken, en de gemeente luisterde – met de gulp half open en het schaamrood op de kaken.
Want dit is groter dan een kermis. Dit gaat over systeemfalen in zijn puurste vorm: blaasmanagement op basis van geslacht. De roze strik als metafoor voor alle onzichtbare hobbels in het leven van wie geen piemel draagt.
Ik stel voor: volgend jaar geen kermiswethouder, maar een Minister van Mictie. En elke wc een monument van gelijke rechten. Tot die tijd? Hulde aan Elysa en Paulina. De heldinnen van de heilige straal. Hun strijd was geen kleine boodschap.
Pieter Pottenkijker, chroniqueur van het onwaarschijnlijke.
