
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het is die tijd van het jaar waarin menig Nederlander, normaal zo nuchter als een baksteen in het slootwater, verandert in een kloppend oranje hart met wapperende vlaggetjes op de wangen. De Tour de France is losgebarsten, het grootste wielercircus van Europa, en ineens zijn we allemaal amateur-ploegleiders, windtunnelexperts en kenners van Franse bergruggen waar zelfs Google Maps nog nooit van gehoord heeft.
Wielrennen als collectief zelfbedrog
De Tour, dat is 3500 kilometer harken, zweten, vallen en vooral afzien, afgewisseld met heroïsche demarrages en slopende tijdritten. Voor Fransen een jaarlijks patriottistisch spektakel. Voor Italianen een amuse-bouche voor hun eigen Giro. Maar voor Nederlanders? De Tour is hot, heet, heter dan een tropennacht op een camping in Renesse zonder airco.
Laten we eerlijk zijn: we vinden de Tour schitterend zolang we mee mogen doen voor spek en bonen. Fietsend Nederland kijkt gespannen toe hoe onze jongens zichzelf opofferen in dienst van een Deense kopman genaamd Jonas, of een Slowaakse sprintkneus met het sprintvermogen van een broodrooster. Maar als—en ja, dat is een groot als—een Nederlander dan toch een etappe wint, gebeurt er iets miraculeus: collectieve oranjekoorts breekt uit.
Oranjegekte: Van nuchterheid naar euforie
Die nuchtere Hollander schakelt, zonder blikken of blozen, over op standje “volslagen uit je dak”. Oranjebitter vloeit uit voorraadkasten waarvan je dacht dat ze op slot zaten sinds het EK ‘88. Social media raakt verstopt met oude foto’s van Joop Zoetemelk, Jan Janssen en een enkele verdwaalde Bauke Mollema. NPO schakelt direct naar breaking nieuws: “Nederlander wint! Hele land in extase!” Zelfs de vlag hangt uit bij het gemeentehuis in Capelle aan den IJssel—en die hangt daar normaal alleen als Max Verstappen weer ‘per ongeluk’ ergens heeft gewonnen.
We zijn collectief vergeten wie er vierentwintig uur geleden won, maar vandaag is Tom, Dylan of Fabio onze nationale held.
De bakker verkoopt “Tour-de-broodjes” en de buurman is plots wielerscout.
Maar waarom deze euforie?
En toch, onder die cabareske oranjeroes schuilt iets moois: verlangen naar gezamenlijk succes, naar het overschreeuwen van onze polderbescheidenheid. Heel even zijn we geen klagend volkje over stikstof en geluidsoverlast, maar staan we schouder aan schouder. Op de fiets, maar dan voor de buis, met een pilsje en onbegrijpelijke wielerjargon op de tong. Of, zoals mijn neef Arie zegt: “Op de bank zitten we altijd in de kopgroep.”
De Tour de France is daarmee niet slechts een sportevenement, maar een spiegel voor de ziel van Nederland: we willen winnen, maar vooral willen we samen uit ons dak kunnen gaan. Desnoods voor één dag. Tot morgen, same time, same channel. En wie weet: misschien weer een beetje Oranje.
