
Pieters Raadselkwartier
In de knusse studio van ‘Pieters Raadselkwartier’—waar de koffie altijd net te sterk is en het geluid van vallende puzzelstukjes over de vloer klinkt als een ovatie—zat Pieter op zijn bekende kruk, zijn befaamde snor licht trillend van nieuwsgierigheid. Hij keek de camera in alsof hij publiekelijk verklapte wie zijn sokken gevouwen had, doch met die blik die je enkel krijgt als je net op het punt staat iets uit te halen—of je fietssleutel weer kwijt bent.
“Dames en heren, jongens en meisjes, lieve kijkbuiskinderen,” begon Pieter, “er bestaat iets dat je alleen bezitten kunt, wanneer je het niet deelt. Deel je het, hoppa, dan is het weg. Alsof je schoonmoeders verjaardag na twee flessen wijn: verdwenen, vervlogen, foetsie!”
Zijn kompaan en onofficiële geluidsman, Sjoerd, liet een overdreven tromgeroffel horen met een pollepel op een emmer zure haring. Pieter trok een ernstig gezicht, hoewel zijn wenkbrauwen een acrobatenshow opvoerden. “Sommigen zeggen dat dit ‘iets’ krachtiger is dan de liefde, duurzamer dan een Tupperware-doos, en gevaarlijker dan de mayonaise op je witte blouse.”
Hij liet een lange stilte vallen. “Wat, dames en heren, is zo broos dat het niet tegen gezelligheid kan? Je zegt het tegen één iemand tijdens het kaarten, en boem—drie potjes later weet de hele straat het. Ooit zei een wijze buurvrouw: ‘Wie het deelt, belandt geheid bij Marga, the lady of the house Hyacinth aan de biechttafel’—en dat kan nooit de bedoeling zijn.”
Het publiek—dat eigenlijk alleen uit zijn neef Bennie, een vaalrode kat, en een gipsen beeldje van Koningin Beatrix bestond—spande zich zichtbaar op. “Is het een magische sok? Nee, die zijn al verdwenen in de was. Is het het geheim van goede gehaktballen? Nee, want dat verklap je zelfs op je sterfbed.”
“Denk groot,” vervolgde Pieter, terwijl hij aan een denkbeeldige pijp trok, “maar ook zeer klein. Denk aan avonden rond het kampvuur, waar men zegt: ‘Wat ik nu ga vertellen, mag ECHT niemand weten…’”—hij keek samenzweerderig in de camera – “Maar de volgende ochtend weet zelfs de bakker ervan, en bakt hij zijn brood nu met een vleugje nieuwsgierigheid.”
Langzaam draaide hij een papiertje in zijn hand. “Laat je niet misleiden door het alledaagse, kijk dieper, voel het mysterie. Het is onzichtbaar, maar toch oh zo voelbaar als je het loslaat. En als je het deelt – tja, laat ik het zo zeggen: sommige dingen zijn alleen van jou… zolang jij ze bewaart.”
Er viel een stilte waar zelfs de kat geen raad mee wist. Achter in de studio klonk het wiegen van het wasrek met vergeten kerstlichten. “Dus,” sprak Pieter, “wat ben ik, dat niemand langer heeft dan een zeef met een gat erin—tenzij je je mond houdt. Jawel, een raadsel zo oud als de roem van mijn snor.”
Hij grinnikte zachtjes, want het grootste geheim bleek, zoals altijd: Pieter verklapte het nooit zelf.
Het raadsel
Ik ben een raadsel op mezelf: als je me deelt, heb je me niet meer. Wat ben ik?

