“Plons!” deed het raadsel. En daarna: stilte.

Goedemorgen, badmutsdenkers, schuimfilosofen en drijvende denkscheepjes! Vandaag duiken we in een mysterie dat begint met een piep en eindigt in een plons. Ja, juist: het raadsel van het verdwenen… euh… voorwerp.

Op Camping Domaine Sainte Marie werd gisteren vroeg in de ochtend een vreemd tafereel waargenomen bij het peuterbadje. Geen kind te zien. Geen ouder te bekennen. Maar daar – tussen een half gesmolten ijsje, een overmoedige zwemband in de vorm van een flamingo en een losgeslagen slipper – lag iets. Of nee… lag iets níet.

“Het lag daar altijd,” beweerde mevrouw Van Dokkum stellig, terwijl ze een opblaaskrokodil met zonnebrand insmeerde. “Elke ochtend dobberde het er. En nu – foetsie!”

Het verdwenen object is klein. Geel (zeggen sommigen). Of misschien paars met stippen (aldus meneer Grijpstra, die kleurenblind is sinds 1987). Het is licht van gewicht, een trouwe metgezel van schuimende sessies en zingende zaterdagen in bad. Sommigen fluisteren zelfs dat het een koninklijk tintje heeft – of op zijn minst een kroon.

Er gaan wilde geruchten rond. De een spreekt van een vijandige overname door de eenden in de sloot achter de camping. De ander beweert dat het verdwenen is in een geheime onderwaterportaal naar het Koninkrijk der Kikkerkoningen. Kinderen wijzen naar elkaar. Ouders wijzen naar de hond. En de hond? Die ligt onder een handdoek te dromen van iets knalgelijks.

Wat weten we zeker?
– Het maakt geluid.
– Het is niet geschikt voor diepzeeduiken.
– En als je het te hard indrukt, kijkt het je aan met een blik van lichte verontwaardiging.

Wat het ook is of was, het is nu weg. Verdwenen. Foetsie. En net als met alle goede raadsels, blijft de vraag hangen als een waterdruppel aan je teen: wat mis je pas écht als het er niet meer is?

Morgen hoor je meer. Misschien zelfs de oplossing. Of misschien… nóg een dwaalspoor. Want zoals een wijs denker ooit zei: “Niet alles wat drijft, wijst de weg.”

Tot dan, dappere denkers. Zet je snorkel op. Het wordt dieper.

Goedenavond, dobberende denkers,

de zon schijnt op het raadselmeer en de golven van jullie brein deinen vrolijk mee!

Wat een antwoorden! Wat een fantasie! Wat een… luchtigheid. Een luchtbed? Ja, dat zinkt wel iets in. Groot, slapend, wiegend — een logge metgezel van menig middagdutje tussen zonnebrandvlekken en kruimels van ontbijtkoek. Maar nee… dit raadsel zoekt het nét iets kleiner. Subtieler. Met een ziel van piep.

En een opblaasbare dolfijn? Een prachtige suggestie, werkelijk! Met zijn eeuwige glimlach, zijn salto’s in de fantasie van kleuters, en zijn vin die altijd net in de weg zit bij het insmeren. Maar laat ik dit fluisterend meegeven: als dit raadsel onderwater zou kunnen zingen, zou het niet klikken maar klinken. En een dolfijn? Die piept niet. Die fluit. En zwemt vaak verder dan dit raadsel durft.

Toch: hulde voor het durven denken buiten de plonsrand!

Want zoals de oude raadselzwemmer meneer Pronk eens zei:

“Wie alleen zoekt naar het logische, mist de poëzie van het plastic.”

We duiken verder. Dieper. Lichter. Met een piep in de verte, en een kroon van twijfel op het hoofd van het mysterie. En wie weet, misschien dobbert het antwoord vlak naast je zonnehoed…

Blijf zwemmen, slimme zwemmers. En tot morgen bij een nieuw hoofdstuk in dit waterige wonder.

Pieter

Geef een reactie