De bonte brigade van de brom

Ze zijn er weer. Brommend. Zoemend. Onbevreesd, een tikkeltje onbesuisd ook. In mijn tuin — waar de lavendel nog net niet zelf begint te praten van geurigheid — dartelen ze als miniatuurbommenwerpers: hommels. Dikke, wollige werkers met een vliegstijl die alle wetten van de aerodynamica tart. “Zij vliegen omdat niemand ze heeft verteld dat het eigenlijk niet zou moeten kunnen,” aldus mijn buurvrouw, terwijl ze met een vlinderstruik converseert op fluistertoon.

Ik zie ze gaan, die hommels. Van bloem naar bloem. Af en aan. Links, rechts, plots omhoog, en dan weer terug alsof ze iets zijn vergeten. Geen route, geen overleg, geen roosteroverleg onder een carport van grasstengels. Geen manager met een Excel-lijstje, geen teamleider die vraagt naar voortgang of functioneringsgesprek. En toch… het werkt.

Want kijk: er wordt verzameld. Gezoem is arbeid. Elk stuifmeelkorreltje dat aan hun pootjes kleeft is een bijdrage aan iets dat groter is dan zijzelf. Honing? Nee, dat is het vakgebied van hun strakke nicht, de bij. Hommels maken geen potjes, ze maken het verschil. Voor de bloemen. Voor de bodem. Voor de biodiversiteit. Voor jou en mij, en zelfs voor de buurman met kunstgras — al weet hij dat zelf nog niet.

En toch vraag ik mij af: wie van ons leeft hier met meer planning? Ik met mijn agenda, mijn deadlines, mijn driedubbele back-up op een usb-stick in een sok? Of de hommel, die vliegt omdat het tijd is, zoekt omdat het moet, en vindt omdat het mag?

In de mens heerst vaak de neiging tot grootspraak. Wij bouwen spreadsheets en noemen dat ‘ecosysteem-denken’. Wij organiseren taskforces en noemen het ‘natuurinclusief beleid’. Maar de hommel bouwt niets, organiseert niets, en doet desondanks precies wat nodig is. Dag na dag. Zonder notulen.

Misschien, denk ik, moet ik eens wat vaker hommelachtig leven. Ongepland, maar doelgericht. Met zachte pootjes het leven aanraken, wat stuifmeel meenemen van het één, iets achterlaten bij het ander. Zonder ruis, zonder roem, maar in dienst van het geheel.

Dus als je mij vandaag ziet stilstaan bij een bloemenperk, knikkend naar een harige luchtacrobaat, weet dan: ik luister. Naar het brommende raadsel van de eenvoud. Naar de kleine grootheid van de hommel.

Geef een reactie