Het onzichtbare bezoek van de ochtend

Camping Domaine Sainte Marie – 05:52 uur.

Een kind kruipt uit zijn slaapzak, een moeder rekt zich uit en de eerste gaspitten beginnen zachtjes te pruttelen. Maar voordat de eerste boterham gesmeerd is of het eerste raadsel gekraakt, is het er al.

Je merkt het zodra je je hoofd buiten de tent steekt: nattigheid.
Niet de druilerige, droevige soort die met wolken en plassen komt. Nee. Deze is vriendelijker. Verraderlijk stil.
Je tent is nat. Je stoel ook. En je sokken – als je die buiten liet liggen – voelen aan als een spons.

Je kijkt omhoog. Geen regen. Geen wolken. Geen verdachte druppel in zicht.

Maar het bewijs is overal: het glinstert op het gras, parelt op het tentdoek, nestelt zich in de bochten van je waslijn.
Het is alsof een onzichtbare bezoeker in de nacht is langsgekomen, één die géén voetstappen achterlaat, geen briefje op de picknicktafel legt en zelfs de hond niet wakker maakt.
En toch: overal sporen.

Wie is deze ochtendgast?
Hij komt zonder geluid,
blijft zonder gezicht,
maar is elke zomerochtend trouw op post.

Zonder hem geen glanzend spinnenweb, geen fris geurende ochtend, geen druppels die zonnestralen vangen als kristallen.
Hij is geen regen, geen nevel, geen magisch wezen uit het bos.

Maar hij heeft een naam.
Een zachte.
Een poëtische bijna.

En jij – slimme denker-met-een-droog-doekje – raadde het misschien al:

Later! Dan kom ik met een nieuw raadsel en droge voeten (tenzij mijn sokken weer buiten liggen).

Geef een reactie