
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het vernielde huisje, de sloophamer en viezigheid aan de laarzen
Het was een rustige ochtend in het rijk der denkdingen, totdat Wim Slotman – oud-ambtenaar en parttime plantenfluisteraar – op zijn pantoffels de krant las en iets mompelde over “de teloorgang van beschaving”. Hij had net de stroop op zijn cracker uitgesmeerd toen hij las over het vandalisme in de Capelse Heemtuin. Een tuin! Geen tankstation, geen parkeergarage – een heemtuin!
Frank Mosterd, die zich die ochtend weer eens had opgesloten in zijn serre met uitzicht op de klimhortensia, keek op van zijn denken over het ‘zelf in relatie tot de bij’. Hij zuchtte diep. “Het Ego heeft weer toegeslagen,” zei hij dramatisch. “Met een sloophamer dit keer.”
Wat is dat toch met het ego en dingen kapotmaken? Het ego dat zich te groot voelt voor de rust, te klein voor de stilte en allergisch is voor vrijwilligerswerk, natuur en houten bankjes met spreuken als ‘Hier groeit niet alleen groen, maar ook geduld’.
We vermoeden dat de daders geen vaste lezers zijn van deze rubriek. Ze hebben waarschijnlijk nog nooit nagedacht over de schoonheid van een vlierstruik in juni of over het feit dat een informatiehuisje in een tuin niets anders doet dan rustig informatie geven. En dat is misschien wel het meest radicale wat je vandaag de dag kunt doen: zachtjes aanwezig zijn.
Wat drijft iemand om een zithoek, door vrijwilligers met zorg geplaatst, in een sloot te kieperen? Is het verveling, grootspraak in groepsverband, of de illusie dat vernieling indruk maakt? Wellicht zagen ze zichzelf als revolutionair, maar zelfs de wortels van het onkruid fronsten bij zoveel stompzinnige baldadigheid.
We deden een poging om met de daders in gesprek te gaan, maar die bleken zoals vaker ongrijpbaar als hun motieven. Daarom eindigt deze aflevering met een verzoek aan onze denkende lezers: wees een tegenkracht. Plant iets. Repareer iets. Zeg tegen een vrijwilliger: “Wat fijn dat jij dit doet.” En als je iemand met een sloophamer op een stilteplek ziet, stel dan één zachte vraag: “Wat is er bij jou kapot, dat je dit nodig hebt?”
De zon brak even door. Frank nam nog een slok thee. Wim zette de stroop weg. En in de verte floot een vogel alsof hij zeggen wilde:
“Denk na, voor je sloopt.” Pieter Pottenkijker, in de schaduw van het ochtendlicht
