DE GEHEIME NATMAKER

Goedemorgen, tentbewoners-met-een-teenslipper-uit-een, speurneuzen-met-een-slaaphoofd, en alle kleine slimmeriken die al vóór hun eerste slok chocomelk willen puzzelen!

Vannacht was het weer zo ver. Iets glinsterde. Iets plakte. Iets maakte mijn slaapzakdasje nat, mijn stoeltje glad, en zelfs mijn rugzak voelde plots een tikje… fris. Maar regen? Nee hoor. Geen wolk aan de lucht. Geen druppel gevallen. En toch – nat. Geheimzinnig nat.

Ik zat vanochtend vroeg – net na het kraaien van de haan en nét voor het knarsen van de eerste rolschaats op het pad – bij mijn tentje met een kop kamillethee (want dat helpt tegen raadselstress). En ik dacht: “Wat is dat toch, die mysterieuze nachtelijke natmaker?” Want wie of wat kan nat maken zónder regen te zijn?

Ik keek naar mijn natte stoeltje. Naar mijn natte sok. Naar het glimmende gras en de glanzende scheerlijnen. Alsof er iemand langs is geweest met een onzichtbare sproeier en een voorkeur voor buitensportartikelen.

Mijn buurvrouw – je weet wel, die mevrouw met het zonnepaneel op haar fietskar – zei:
“Het is de geest van de ochtend!”
De campingeigenaar, Peter Volloper bromde:
“Gewoon condens, niks magisch aan.”
En een voorbij huppelend kind met een glitterbeker riep:
“Misschien heeft de maan geplast!”
– wat ik eerlijk gezegd een interessante theorie vond, al was het alleen al om het beeld.

Maar ik weet: het is iets anders. Iets subtiels. Iets dat zich verstopt voor onze ogen, maar zich elke ochtend even laat voelen. Het komt zonder lawaai. Het fluistert. Het kriebelt aan je tentdoek. En het verdwijnt zodra de zon zich ermee bemoeit.

Dus… slimste campingonderzoekers, ochtenddenkers en knabbelende raadselkrakers:

Denk daar maar eens over na terwijl je je natte handdoek over het hek hangt.

Tot morgen, speurders!

Pieter Pottenkijker, kroniekschrijver van het kleinschalige mysterie

Geef een reactie