
Pieters Daglicht over Denkdingen
De ochtend breekt open als een zachtgekookt ei boven de IJssel. Pieter Pottenkijker zit op het bankje bij de dijk, tegenover de brug die zich als een vermoeid boegbeeld over de rivier heeft uitgestrekt. Achter hem ligt Capelle, voor hem de wereld. In zijn hand: een kop koffie in een oude mok waarop staat “Ik ♥ Nietsdoen.” Het is vakantietijd.
“Denkdingen,” mompelt hij. “Je hebt ze in soorten.”
Er zijn praktische Denkdingen (“heb ik het gas uitgedaan?”), filosofische Denkdingen (“wat is tijd eigenlijk?”), maar ook seizoensgebonden Denkdingen. Zoals: “Wat is vakantie nu echt?”
Het is een vraag die zich die ochtend heeft aangediend terwijl hij het schoolplein passeert, waar kinderen afscheid nemen van hun juffen met tekeningen, tranen en doosjes Merci. Daar wordt nog iets afgesloten wat straks weer begint. Maar niet zonder tussenruimte.
Vakantie, denkt Pieter, is geen leegte. Het is de ruimte tussen de zinnen. De witte regel in een druk boek. Het moment waarop het leven even niet hoeft te presteren, maar mag ademen. Niet per se niets doen, maar iets anders doen. Iets zonder nut. Of juist met een ander soort nut.
Hij ziet een vrouw op het strandje bij de IJssel haar voeten in het water laten glijden, een man die in zijn eentje een vlieger oplaat, drie pubers op een supboard die meer in het water liggen dan erop. Ieder zoekt zijn eigen vorm van ontsnapping – of misschien juist: ontmoeting.
“Vakantie is het omgekeerde van controle,” zegt Pieter tegen niemand in het bijzonder. “Je laat los wie je denkt te moeten zijn, om te voelen wie je eigenlijk bent.” Hij nipt van zijn koffie. Die is al koud, maar toch best goed.
De dag vouwt zich open. Pieter staat op, gooit zijn lege mok in zijn fietstas en peddelt richting het Schollebos, waar geruchten gaan over een nieuwe ontmoetingsplek met hangmatten en onverwachte gesprekken. Het klinkt hem als muziek in de oren.
En zo verdwijnt hij tussen de bomen.
Niet om niets te doen.
Maar om anders te zijn.
