
Pieters’ Pamflet
Ergens in Frankrijk scharrelt een haan door het klaslokaal. Hij heet Pinda en kraait vrolijk door de rekenles heen. De meester praat er gewoon overheen. De kinderen kijken niet eens meer op. “Dat is Pinda maar,” zeggen ze. De haan is geen project, geen lesmethode, geen gedragsinterventie. Hij is er gewoon. Zoals een juf, een krijtbord of een kind dat altijd net iets te hard lacht.
Wat zegt dit verhaal ons? Misschien dat de wereld een beetje gekker, maar ook menselijker wordt als we ruimte maken voor het onverwachte. Voor de haan. Of voor het kind dat niet stil kan zitten. Of voor de ouder die met knikkende knieën het schoolplein op komt.
Onze systemen willen graag alles duiden. Alles moet een doel, een plan, een effect hebben. Maar de kracht van Pinda is juist zijn doelloosheid. Hij loopt waar hij wil, kakelt wanneer hij wil, en herinnert ons eraan dat leren niet alleen gebeurt tussen de regels door, maar ook in het ongemakkelijke, het spontane, het pluizige.
Misschien moeten we vaker denken als een haan: met rechte rug, brutale tred en zonder schaamte. Misschien moeten scholen plekken zijn waar niet alleen leerdoelen tellen, maar ook levenstochtjes. Waar ruimte is voor mensen én hanen. Voor verwondering en rommel.
Pinda kraait niet voor zijn rapport, hij kraait omdat het ochtend is. En dat is soms les genoeg.
PIETERS PAMFLET
Pieters’ Pamflet is de dagelijkse reflectie van Pieter Pottenkijker op de grote én kleine bewegingen in onze samenleving. Met scherpe pen, heldere blik en een gezonde dosis ironie fileert hij de actualiteit – van Haagse schijnbewegingen tot alledaagse dwaasheden in de wijk. Geen onderwerp is te groot, geen detail te klein. In Pieters’ Pamflet lees je geen neutrale duiding, maar betrokken observaties die prikkelen, confronteren en soms troosten. Voor wie niet alleen wil weten wat er gebeurt, maar vooral wil begrijpen waarom het ertoe doet.
