Het hoofd, dat nooit leeg raakt – zelfs niet bij windkracht 7

door Pieter Pottenkijker, chroniqueur der herinnering en kampioen van het kleinkindervragenvuur

O dierbare grootouders der Lage Landen,

Het raadsel van gisteren?

  • Ik word voller naarmate je ouder wordt,
  • en zit vaak vol wijsheid, grappen of mopjes.
  • Ik vertel verhalen zonder boek.

Ach, dat was geen hersenkraker, maar een hartenbreker. Een vraag verpakt als spel, met een antwoord dat zich niet laat googelen maar gedragen wordt – onder hoeden, petten en permanenten.

Het juiste antwoord? Uw geheugen. Dat wonderlijk orgaan waarin de tijd niet verdwijnt maar rijpt.

Want zeg nu zelf: welk voorwerp weet nog wat u at op de dag dat Kennedy werd neergeschoten? Welke computer herkent het geluid van kolenkachels, de geur van boenwas op zaterdag en de naam van uw eerste schoolvriend? Juist: dat hoofd van u. Een levende bibliotheek, zonder sluitingstijd.

En wees eerlijk: u mag dan weleens iets vergeten (“Waar lag m’n leesbril ook alweer?”), maar zodra dat kleinkind vraagt: “Oma, hoe was het vroeger?”, dan glijdt u moeiteloos terug naar het jaar met ijsbloemen op de ramen en een juf met knot en knoet.

Dus koester dat geheugen. Poets het op met verhalen, vul het aan met glimlachjes en laat het nooit ongebruikt verstoffen. Want zoals ik altijd zeg: een herinnering is als een oude mop – als je hem deelt, komt hij dubbel zo hard aan.

Met warme groet vanaf de rand van het kleedje waar de kleinkinderen spelen,

Uw Pieter Pottenkijker
– geheugenfluisteraar en tijdreiziger in pantoffels

Geef een reactie