Glibberen, glijden en gezond verstand

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter las het bericht van de gemeente Capelle aan den IJssel. De gladheidsbestrijding staat weer paraat. De strooiwagens zijn nagekeken, het zout ligt klaar en de gemeentelijke medewerkers staan vermoedelijk al met één been in de winterlaarzen. Kortom: Capelle is voorbereid op Koning Winter.

Althans, een deel van Capelle.

Want wie dacht dat straks iedere straat, ieder woonerf en ieder vergeten hoekje van de wijk een vorstvrije landingsbaan krijgt, kan beter alvast zijn verwachtingen bijstellen. De gemeente strooit namelijk volgens vaste routes. Hoofdwegen, belangrijke fietspaden en drukbezochte plekken krijgen voorrang. Rustige woonstraten en woonerven vallen buiten de strooiroute.

Daar heeft de gemeente een verklaring voor. Zout werkt namelijk het beste als er voldoende verkeer overheen rijdt om het te verspreiden. En op een rustig woonerf gebeurt dat niet. Daar komt hooguit drie keer per dag een auto voorbij, waarvan twee keer dezelfde buurman die zijn vergeten boodschappen gaat halen.

Pieter begrijpt het wel. Een strooiwagen is geen persoonlijke sneeuwschuifservice die op afroep voor iedere voordeur verschijnt. Maar het roept wel een interessante vraag op: wat kunnen we eigenlijk zelf doen?

Want zodra de eerste sneeuwvlokken vallen, verandert Nederland in een merkwaardig toneelstuk. Mensen kijken verwachtingsvol naar buiten, maken foto’s van hun besneeuwde tuin en ontdekken vervolgens dat hun stoep veranderd is in een ijsbaan. De eerste buurman maakt een elegante schuiver, de tweede probeert zich aan een lantaarnpaal vast te houden en de derde besluit dat boodschappen doen voorlopig ook wel online kan.

Pieter heeft zich daarom verdiept in de particuliere gladheidsbestrijding. En die blijkt verrassend eenvoudig. Eerst vegen of sneeuwschuiven, daarna pas strooien. Een beetje zout doet wonderen, maar een kilo zout over een sneeuwberg kieperen is ongeveer hetzelfde als een brandblusser leegspuiten op een brandende kerstboom terwijl je de stekker erin laat zitten.

Overigens is meer zout niet automatisch beter. Een dun, gelijkmatig laagje is voldoende. En strooi liever niet vlak bij bomen en planten. Die hebben het in de winter al moeilijk genoeg zonder dat wij hun wortels ook nog eens in een zoutbad leggen.

Bij een harde ijslaag kan wat zand helpen om het oppervlak stroever te maken. Het laat het ijs niet verdwijnen, maar voorkomt misschien dat je bij het verlaten van je voordeur meteen een ongeplande pirouette maakt.

Ook de afvoerputten verdienen aandacht. Sneeuw moet ergens heen kunnen als het gaat dooien. Dus niet de hele sneeuwberg voor het putje schuiven. En die natte sneeuwbrij die na het strooien achterblijft? Ook die moet weg. Anders vriest hij later vrolijk opnieuw vast. Winterpret kent nu eenmaal weinig grenzen.

De gemeente stelt gratis strooizout beschikbaar, onder meer bij de milieustraat aan de Groenedijk 12. Wel zelf een emmer of zak meenemen. Pieter ziet het al voor zich: inwoners die met hun eigen voorraadbakje bij de milieustraat verschijnen. Een soort voedselbank, maar dan voor de stoep.

Maar misschien zit de belangrijkste oplossing niet in de strooiwagen, de sneeuwschuiver of het zoutvaatje. Misschien zit die gewoon bij de buren.

Wat is er eigenlijk op tegen om samen een stukje stoep sneeuwvrij te maken? Even kijken of de oudere buurvrouw nog veilig naar buiten kan. Een zakje zout meenemen voor iemand die slecht ter been is. De gezamenlijke ingang van een portiek schoonhouden. Of gewoon even de sneeuwschuiver van de buurman lenen.

Je hoeft niet meteen de hele straat onder handen te nemen. Een begaanbaar looppad is al heel wat. En wie weet ontstaat er spontaan een nieuwe buurttraditie: de jaarlijkse Capelse Kampioenschappen Sneeuwschuiven. Met een wisselbeker, een jury en een prijs voor de mooiste sneeuwhoop. Nacho mag van Pieter best als hoofdjurylid optreden, mits hij niet halverwege de wedstrijd besluit dat het hem allemaal te veel wandelen wordt.

Natuurlijk blijft voorzichtigheid geboden. Ook een gestrooide weg kan glad zijn. Zout werkt niet onmiddellijk en bij aanhoudende vorst is geen enkele stoep gegarandeerd veilig.

Pieter trekt daarom een eenvoudige conclusie. De gemeente heeft haar verantwoordelijkheid en doet wat binnen de strooiroutes mogelijk is. Maar de winter is niet uitsluitend een gemeentelijke aangelegenheid.

Een beetje eigen verantwoordelijkheid, een beetje gezond verstand en vooral een beetje omzien naar elkaar kunnen veel ellende voorkomen.

Want uiteindelijk is het toch merkwaardig als we in een wijk waar we elkaar dagelijks tegenkomen, pas ontdekken hoe belangrijk de buren zijn wanneer we zelf met onze benen in de lucht liggen.

Dus: sneeuwschuiver paraat, zout binnen handbereik en de buren niet vergeten.

En mocht Pieter onverhoopt toch onderuitgaan, dan hoopt hij op één ding: dat iemand hem overeind helpt voordat de gemeente met een strooiwagen arriveert.

Want op die route staat hij waarschijnlijk niet.

Geef een reactie