Pieter Pottenkijker en de strijd tegen de zwaartekracht

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die momenten waarop een mens tot de ontdekking komt dat het lichaam niet altijd bereid is de geest te volgen. Pieter Pottenkijker heeft dat inmiddels aan den lijve mogen ondervinden. En aangezien hij zijn lichaam liever niet op eigen houtje ziet aftakelen, heeft hij besloten in te grijpen. Niet met een chirurgisch precisie-instrument, een wondercrème of een abonnement op een kliniek waar ze beloven dat je na drie behandelingen weer twintig bent. Nee, Pieter heeft de sportschool ontdekt!

Twee keer per week trekt hij samen met zijn kleinzoon Joshua ten strijde tegen de oprukkende zwaartekracht. En dat is geen vrijblijvende aangelegenheid. Ze gaan niet naar het fitnesscentrum om gezellig een kop koffie te drinken, de laatste familieperikelen door te nemen of vanaf een comfortabele zitplaats commentaar te leveren op de sportieve prestaties van anderen.

Nee, er wordt gewerkt!En dan bedoelt Pieter ook écht gewerkt.

De sportschoenen gaan aan, de handdoek wordt over de schouder geslagen en de waterfles staat paraat. Vervolgens begint het grote gevecht met apparaten waarvan Pieter aanvankelijk vermoedde dat ze waren ontworpen door een ingenieur met een bijzonder sadistische kijk op de menselijke anatomie.

Neem de hamstrings. Dat zijn spieren waarvan Pieter tot voor kort niet eens wist dat hij ze bezat. Ze zaten ergens verstopt in de achterste regionen van zijn bovenbenen en hadden zich daar kennelijk jarenlang uitstekend vermaakt zonder enige bemoeienis van hun eigenaar. Maar tegenwoordig worden ze twee keer per week aan een grondige inspectie onderworpen.

En dan de legpress!

Een apparaat waarop je met je benen een indrukwekkend gewicht van je af moet duwen. Op papier klinkt dat eenvoudig. Je gaat zitten, zet je voeten tegen een plaat en duwt. Kind kan de was doen, zou je denken.

Maar na enkele herhalingen begint Pieter zich af te vragen of die plaat misschien ook een retourtje naar de fabrikant heeft. Zijn bovenbenen protesteren, zijn kuiten melden zich bij de vakbond en ergens in zijn onderrug wordt een spoedvergadering belegd.

Joshua daarentegen lijkt nergens last van te hebben.

Die zet de gewichten wat hoger, doet nog een paar herhalingen en kijkt vervolgens met een ontspannen glimlach naar zijn opa. Alsof hij wil zeggen: kom op, opa, dit is toch geen hogere wiskunde?

Pieter kijkt dan eens naar Joshua en vervolgens naar het apparaat.

Hij overweegt kort of er ook een seniorenstand bestaat. Een soort comfortprogramma waarbij het gewicht automatisch wordt aangepast aan de leeftijd, de levenswijsheid en het aantal keren dat iemand in zijn leven al een verhuizing heeft meegemaakt.

Helaas. De sportschool kent geen coulanceregeling voor opa’s.

Maar er is meer dan alleen het gevecht met gewichten. Er wordt getraind, gezweet en gewerkt aan conditie. Want Pieter heeft inmiddels begrepen dat een goede conditie niet alleen handig is om een trap op te lopen zonder onderweg een tussenstop voor zuurstof te moeten aanvragen. Het helpt ook om in het dagelijkse leven voldoende energie over te houden voor alle dingen die het leven leuk maken.

En eerlijk is eerlijk: samen met Joshua sporten maakt het allemaal een stuk aangenamer.

Er zit iets moois in die gezamenlijke inspanning. Twee generaties, ieder met hun eigen mogelijkheden, maar met hetzelfde doel. Joshua kan zijn opa misschien op sommige onderdelen ruimschoots de baas, maar Pieter brengt weer andere kwaliteiten mee. Ervaring bijvoorbeeld. Doorzettingsvermogen. En de wetenschap dat je niet iedere wedstrijd hoeft te winnen om toch een goede prestatie te leveren.

Bovendien heeft Pieter een belangrijk voordeel: hij hoeft niet meer zo nodig de snelste te zijn. Hij heeft inmiddels ontdekt dat het leven geen honderd meter sprint is, maar eerder een langeafstandswandeling met af en toe een stevige klim.

En die klim wordt een stuk gemakkelijker wanneer je onderweg goed voor jezelf blijft zorgen.

Natuurlijk merkt Pieter na zo’n training dat er spieren bestaan waarvan hij het bestaan liever niet had willen ontdekken. Soms loopt hij na afloop iets minder soepel naar de uitgang dan bij binnenkomst. Maar dat beschouwt hij als een teken dat er gewerkt is. De volgende ochtend wordt er misschien wat voorzichtig uit bed gestapt, maar dat hoort erbij.

Pieter noemt dat inmiddels zijn persoonlijke ochtendgymnastiek: eerst controleren welke lichaamsdelen nog meewerken en daarna voorzichtig overeind komen.

Wat hem betreft is fitness dan ook veel meer dan het trainen van spieren of het verbeteren van de conditie. Het is investeren in jezelf. In de vrijheid om te blijven bewegen, eropuit te gaan, dingen te ondernemen en zo lang mogelijk zelfstandig en vitaal te blijven.

En misschien nog wel belangrijker: het is samen iets ondernemen met je kleinzoon. Tijd die je niet terug kunt kopen, maar die je wel kunt maken.

Dus staan opa en kleinzoon twee keer per week naast elkaar in het fitnesscentrum. Joshua bouwt aan zijn spieren en Pieter werkt aan zijn toekomst.

En mocht iemand vragen wie van de twee de meeste gewichten heeft verplaatst, dan heeft Pieter zijn antwoord al klaar: ‘Joshua misschien wel. Maar ik heb ondertussen veel meer levenservaring meegetraind!’ En dat is ook wat waard.

Want oud worden kun je niet tegenhouden. Maar hoe je ouder wordt, daar kun je zelf best wat aan doen.

En zolang Pieter zijn benen nog over de legpress krijgt, is er wat hem betreft geen reden om bij de pakken neer te zitten.

Alhoewel… na een stevige training mogen die pakken best even blijven liggen.

Geef een reactie