
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter leest graag.
Pieter schrijft ook graag. Eigenlijk is Pieter een wandelende boekenkast met benen, een vulpen achter de oren en een hoofd waarin de gedachten soms zo hard door elkaar heen buitelen dat zelfs de bibliothecaris er een nummertje voor zou moeten trekken.
Lezen is voor Pieter namelijk veel meer dan letters consumeren. Het is reizen zonder files, avonturen beleven zonder een reisverzekering af te sluiten en kennismaken met mensen die je in het dagelijks leven misschien liever op veilige afstand houdt. Je kunt zelfs in andermans hoofd kruipen zonder dat de politie eraan te pas hoeft te komen.
Dat laatste komt goed uit, want Pieter is nieuwsgierig aangelegd. Uw reporter en chroniqueur van de wonderlijke menselijke eigenaardigheden bestudeert nu eenmaal graag de psyche van vreemde kostgangers. En waar kun je die beter tegenkomen dan tussen de bladzijden van een goed boek?
Opa als uitgever
Voor zijn kleinkinderen kroop Pieter zelf al eens in de huid van schrijver. Hij schreef een eigen boek voor zijn jonge nazaten. Niet omdat er in Nederland een nijpend tekort aan kinderboeken bestaat, maar omdat opa graag iets wilde nalaten wat niet na drie weken tussen de Lego, de verdwaalde sokken en een half opgegeten snoepje zou verdwijnen.
Een boek maken voor je kleinkinderen is overigens een merkwaardige onderneming. Je begint vol goede moed aan een verhaal, bedenkt spannende avonturen en hoopt dat de jeugd er later nog eens met warme gevoelens aan terugdenkt.
Ondertussen moet je wel rekening houden met de moderne concurrentie. Een schrijver neemt het tegenwoordig niet alleen op tegen andere schrijvers, maar ook tegen YouTube, TikTok en een spelcomputer waarop een virtueel poppetje meer aandacht krijgt dan opa met zijn literaire meesterwerk.
Toch blijft Pieter geloven in het boek. Papier heeft namelijk een groot voordeel: als je het uitzet, blijft het stil.
Heel Nederland aan de literatuur!
En nu komt het wonderlijke nieuws. Pieter hoeft niet langer in zijn eentje de Nederlandse leesbevordering op zijn schouders te nemen. Heel Nederland Leest is terug!
In november nodigt Bibliotheek aan den IJssel inwoners van Capelle en Krimpen uit om gezamenlijk Het diner van Herman Koch te lezen.
En let op: vanaf 1 november is het boek gratis af te halen bij de bibliotheken in Capelle en Krimpen. Je hoeft er zelfs geen bibliotheeklid voor te zijn.
Gratis! Voor nop! Zonder abonnement, zonder ingewikkelde aanvraagprocedure en zonder dat er een verkoper met een tablet achter je aan komt.
Pieter moest het tweemaal lezen. Een gratis boek voor heel Nederland? Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Maar het is echt zo.
Ook mensen die wat grotere letters nodig hebben, of liever een Makkelijk Lezen-editie gebruiken, kunnen meedoen. En wie het liefst leest met de ogen dicht, kan terecht bij de Online Bibliotheek voor het e-book of luisterboek.
Kijk, dát noemt Pieter nou democratisering van de literatuur. Iedereen mag meedoen. De enige voorwaarde is dat je bereid bent een verhaal binnen te laten komen.
Eerst lezen, dan de filmkeuring
Het diner is bovendien al verfilmd. Dat maakt het extra interessant.
Pieter kent het verschijnsel. Je leest een boek, vormt je een voorstelling van de personages en ziet in gedachten precies hoe de gebeurtenissen zich ontvouwen. Vervolgens kijk je naar de film en blijkt de hoofdpersoon ineens een ander gezicht te hebben dan de man of vrouw die zich wekenlang in jouw verbeelding heeft genesteld.
Soms klopt het helemaal. Soms denk je: beste regisseur, hebt u hetzelfde boek gelezen als ik?
Dat is het mooie van eerst lezen en daarna kijken. Je wordt je eigen filmrecensent. Zonder perskaart, zonder rode loper en zonder dat je na afloop gewichtig hoeft te verklaren dat de cinematografische beeldtaal een interessante gelaagdheid vertoont.
Je mag gewoon zeggen: mooi gemaakt, maar mijn versie was beter.
Waarbij Pieter onmiddellijk aantekent dat Het diner geen gezellig kookboek is waarin de familie aan tafel de aardappelen doorgeeft en iedereen vraagt of er nog jus is. Het is een roman die de lezer laat nadenken over mensen, keuzes en morele grenzen. En juist daar begint de literatuur interessant te worden.
Ook buiten de boekenkast gebeurt het
De bibliotheek organiseert nog meer. Op 25 november komt schrijver Adriaan van Dis naar De Tuyter in Krimpen aan den IJssel. Hij praat over zijn nieuwe roman Alles voor de reis, zijn leven en andere onderwerpen.
Ook Judith Visser bezoekt de regio. In het Van Capellenhuis vertelt zij over haar boeken, haar liefde voor lezen en haar leven met autisme.
En wie graag met anderen over Het diner van gedachten wisselt, kan op 25 november om 10.30 uur aansluiten bij de Open Leeskring in Capelle Centrum. Deelname kost € 2,50 voor bibliotheekleden en € 3,50 voor niet-leden.
Pieter vindt dat prachtig. Want lezen is misschien een individuele bezigheid, maar wat een boek met je doet, wordt vaak pas echt interessant wanneer je erover praat. De een ziet een held, de ander een schurk en een derde vraagt zich af waarom niemand gewoon eens eerlijk doet.
Zo werkt het ook in het echte leven.
Een boek opent meer dan een kaft
Pieter hoopt daarom dat Capelle en Krimpen in november massaal aan het lezen slaan. Niet omdat iedereen voortaan met een brilletje op de neus en een pijp in de mond over literatuur moet praten. Daarvoor is de wereld al ingewikkeld genoeg.
Nee, gewoon omdat lezen je wereld groter maakt. Omdat verhalen je leren kijken door andermans ogen. Omdat je soms beter begrijpt waarom mensen doen wat ze doen. En omdat een goed boek je op een regenachtige avond gezelschap kan houden zonder één keer te vragen of je de afstandsbediening wilt afstaan.
Dus, beste lezers en toekomstige lezers: haal dat gratis exemplaar op. Lees het boek. Praat erover. En kijk daarna vooral naar de film.
Pieter gaat het in elk geval doen. Als zelfbenoemd inspecteur-generaal van de leeslust moet hij natuurlijk controleren of de film een beetje deugt.
En mocht u hem na afloop horen roepen dat het boek toch echt beter was, dan weet u hoe laat het is.
Dan heeft de schrijver in Pieter gewonnen van de filmkijker.
En de bibliotheek heeft gewonnen van de afstandsbediening.
Dat is pas een happy end!
