
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter heeft iets met bomen.
Niet dat hij iedere ochtend met een gieter door de tuin paradeert, zingend over fotosynthese en ondertussen iedere eik een goedemorgen wenst. Hoewel je bij Pieter tegenwoordig nergens meer helemaal zeker van kunt zijn.
Nee, Pieter heeft vooral iets met bomen die een verhaal vertellen. Bomen met een verleden. Bomen die ergens vandaan komen. En bomen die, ondanks alle tegenwerking, gewoon doorgroeien.
Neem Noa.
Noa is een kastanjeboom. Inmiddels een aardige boom van een jaar of vijftien. Een boom met een geschiedenis, een eigen plek en een heel bijzondere familieband. Want Noa is niet zomaar een kastanje. Noa is het levende bewijs dat een klein meisje van drie jaar iets in opa’s tuin kan stoppen en dat opa daar vervolgens jarenlang mee aan de slag is.
Dat zit zo.
Pieters kleindochter was een jaar of drie toen ze op een dag een kastanje in opa’s tuin stopte. Kinderen doen dat. Die stoppen dingen in de grond, in hun mond, in hun oren en soms op plaatsen waar de gemiddelde volwassene liever niet over nadenkt.
Maar deze kastanje had ambitie.
Er verscheen een kiemplantje. Dat groeide uit tot een jong kastanjeboompje. En daar stond het dan, vol goede moed aan zijn groene carrière begonnen.
Er was alleen één klein probleempje. Het boompje stond pal onder een vlinderboom. En dat is voor een jonge kastanje ongeveer hetzelfde als proberen carrière te maken als pianist terwijl er een fanfare over je vleugel marcheert. Te weinig ruimte, te weinig licht en een toekomstperspectief dat niet bepaald uitnodigt tot het aanschaffen van een boomhut.
Pieter besloot daarom dat het boompje moest verhuizen. Maar waarheen?
Na enig zoekwerk vond hij een geschikte plek op een veldje dat direct grensde aan zijn tuin. Ruimte genoeg, zo leek het. Licht genoeg. Potentie zat.
Er was alleen een tweede probleempje. Het veldje leek op een kruising tussen een vergeten oerwoud en een gemeentelijk experiment met de titel: Wat gebeurt er als we hier vijf jaar helemaal niets doen?
Het gras stond hoog, onkruid had er een eigen bestuurslaag gevormd en tussen de stenen en rommel kon je vermoedelijk archeologische vondsten doen die rechtstreeks naar de afdeling gemeentelijke geschiedenis konden worden gebracht.
En de gemeente maaide niet. Maar Pieter wel.
Het was coronatijd. We zaten met z’n allen aan huis gekluisterd en de mogelijkheden voor een gezellig dagje uit waren ongeveer even groot als de kans dat je op de Coolsingel een ijsbeer tegenkwam.
Dus stak Pieter de handen uit de mouwen.
Dagenlang werd er gewerkt. Onkruid eruit, stenen eruit, rommel eruit. Pieter veranderde het verwilderde veldje eigenhandig in een plek waar een fatsoenlijk boompje zijn toekomst kon opbouwen.
Het gras kreeg een kans. Pieter pakte de grasmaaier. En uiteindelijk werd de jonge kastanje met de nodige zorg naar zijn nieuwe woonadres gebracht.
Pieter noemde hem Noa. En Noa groeide. Jaar na jaar. Seizoen na seizoen. Zonder subsidieaanvraag, zonder projectgroep, zonder een beleidsnota van 84 pagina’s en zonder dat iemand hem vroeg of hij zijn groeidoelstellingen wel SMART had geformuleerd.
Noa deed gewoon wat bomen moeten doen: wortelen, groeien en de ruimte benutten die hij kreeg.
Inmiddels staat er een flinke kastanjeboom. Een boom die ooit begon als een klein cadeautje van een kleindochter aan haar opa, zonder dat een van beiden kon vermoeden hoeveel jaren groen plezier daarin verscholen zat.
En toen las Pieter het gemeentelijke bericht over de nieuwe bomenactie in Capelle.
Zijn hart maakte een sprongetje. Niet zozeer omdat hij nu eenmaal een zwak heeft voor gemeentelijke initiatieven die wél wortel schieten, maar omdat hij onmiddellijk begreep waar het om draait.
Jonge bomen die op de verkeerde plek groeien, hoeven niet verloren te gaan.
De gemeente Capelle aan den IJssel gaat samen met Meer Bomen Nu opnieuw jonge zaailingen uitgraven en verplaatsen naar plekken waar ze meer ruimte en betere kansen hebben. In 2025 kregen al ongeveer 1.700 Capelse boompjes zo’n tweede kans. In november en december volgen nieuwe oogstdagen, wanneer de bomen in winterrust zijn.
Vrijwilligers kunnen helpen bij het voorzichtig uitgraven en verplaatsen van de jonge bomen. Geen ingewikkelde technologie, geen peperdure import en geen boom die eerst drie jaar op een wachtlijst moet staan. Gewoon kijken wat er al groeit en dat een betere toekomst geven.
Pieter vindt dat een prachtig idee.
Want zeg nou zelf: waarom zou je een jonge boom laten verdwijnen als hij met een beetje aandacht ergens anders kan uitgroeien tot een volwassen exemplaar?
Eigenlijk geldt dat niet alleen voor bomen.
Ook mensen groeien soms op een plek waar ze niet voldoende licht krijgen. Waar ze voortdurend in de schaduw staan. Waar hun talenten worden overwoekerd door omstandigheden, verwachtingen of een omgeving die niet bij hen past.
Dan helpt het niet altijd om nóg harder te roepen dat ze moeten groeien. Soms moet je ze gewoon een andere plek gunnen.
Een plek waar ze ruimte krijgen. Waar hun wortels zich kunnen ontwikkelen. Waar iemand vertrouwen heeft in wat ze kunnen worden.
Pieter kijkt nog eens naar Noa.
Misschien denkt die boom helemaal nergens over na. Misschien vindt hij het leven simpelweg aangenaam en is hij druk met kastanjes produceren en vogels huisvesten.
Maar Pieter ziet iets anders.
Hij ziet een kastanje die ooit door kleine kinderhandjes in de grond werd gestopt. Een opa die besloot dat het boompje een betere plek verdiende. Een verwilderd veldje dat met wat liefde veranderde in een groeiplaats. En een boom die vijftien jaar later laat zien wat er kan gebeuren als iemand niet alleen kijkt naar wat iets ís, maar vooral naar wat het kan worden.
En dat, beste mensen, is misschien wel de mooiste vorm van duurzaamheid.
Niet steeds iets nieuws aanschaffen, maar zorgvuldig omgaan met wat er al is. Niet meteen iets afschrijven omdat het op de verkeerde plek staat, maar onderzoeken waar het wél tot bloei kan komen.
Dus mocht u deze herfst in Capelle iemand zien die met een schep in de weer is, diep geconcentreerd een boompje uit de grond haalt en ondertussen zachtjes tegen de wortels praat: schrik niet.
Dat is waarschijnlijk geen zonderlinge boswachter die zijn pensioen heeft ingeruild voor een carrière als boomverloskundige.
Dat kan zomaar Pieter zijn.
En ergens, aan de rand van zijn tuin, staat Noa. Stevig geworteld, inmiddels flink uit de kluiten gewassen en het levende bewijs dat een klein gebaar soms een heel leven lang blijft doorgroeien.
Want soms begint een groot verhaal met een kleine kastanje. En met iemand die zegt: kom maar, jongen. Hier krijg je de ruimte.
