
Over nadenken, zen zijn en vooral: neem altijd uw telefoon mee
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die berichten waarvan je denkt: Dit kan toch niet waar zijn?
En vervolgens blijkt het wél waar te zijn.
In België zat een politicus maar liefst dertien uur opgesloten op het toilet. Niet omdat hij daar een politieke voorkeur voor had. Niet omdat hij daar een motie over het sanitair wilde indienen. Nee, gewoon omdat het slot besloot om op een cruciaal moment de Belgische politiek een kleine pauze op te leggen.
Frédéric Erens van Vlaams Belang had rond vijf uur ’s middags zijn commissievergadering achter de rug en dacht: Ik ga nog even snel naar het toilet en dan naar huis.
Dat woordje snel krijgt achteraf toch een heel andere betekenis.
Hij deed de deur dicht. En daarna deed de deur dus níét meer open. Het slot had kennelijk andere plannen.
Erens riep om hulp, bonkte op de deur en ontdekte bovendien dat hij zijn telefoon niet bij zich had. Die lag op zijn bureau.
“Dat was natuurlijk heel dwaas”, zei hij later. Pieter begrijpt dat.
Ik heb namelijk ooit ergens gelezen dat de moderne mens gemiddeld ongeveer 150 keer per dag op zijn telefoon kijkt. Blijkbaar is één van die momenten dus ook het moment waarop je opgesloten zit in een toilet.
Les één van vandaag: neem uw telefoon mee naar het kleinste kamertje.
Niet om eindeloos door Facebook te scrollen. Niet om tijdens het poepen de wereldpolitiek te analyseren. Maar gewoon omdat een wc-deur soms democratischer blijkt dan een slotenmaker: zij bepaalt zelf wanneer u weer naar buiten mag.
Onze Belgische parlementariër zat ondertussen alleen. De collega’s waren naar huis. De schoonmaakster was nog niet geweest. En dus begon het grote wachten.
Dertien uur lang. Geen debat. Geen interruptiemicrofoon. Geen commissievergadering. Geen stemmingen.
Alleen een toilet. En misschien, heel eerlijk, is dat nog helemaal niet zo’n slechte omgeving om eens rustig na te denken.
Erens vertelde dat hij de nacht vooral “nadenkend en zen” heeft doorgebracht.
Kijk. Daar kan Pieter iets mee. Want waar politici normaal gesproken voor iedere denkpauze een werkgroep, adviescommissie en extern onderzoeksbureau nodig hebben, bleek hier een toiletdeur voldoende. Misschien moeten we daar iets van leren.
Zen zijn op het toilet. Het klinkt als een nieuwe managementtraining.”Welkom bij de tweedaagse cursus Persoonlijk Leiderschap. Dag één: ademhaling. Dag twee: deur zit op slot.”
Alleen bleek het toilet niet bepaald een wellnessresort. Slapen lukte niet. De ruimte was te klein en de luchttoevoer werkte alleen als er beweging was. Dus begon Erens gaten in de deur te maken met een metalen voorwerp uit het toilet. Daarmee kreeg het begrip “lucht geven aan een probleem” ineens een heel letterlijke betekenis.
Rond zes uur ’s morgens kwam eindelijk de schoonmaakster. Licht aan. Redding nabij. Alleen kreeg ook zij de deur niet open. Toen kwam de militaire politie. Met een koevoet. En daar stond hij dan.
Een Belgische politicus die na dertien uur niet werd bevrijd door diplomatie, overleg of een parlementaire meerderheid, maar door een koevoet.
Pieter noteert dit onmiddellijk in zijn archief van doodlopende zaken.
Politiek debat: 13 uur.
Koevoet: enkele minuten.
En toch zit er onder dit hilarische verhaal een serieuze boodschap.
We vinden het tegenwoordig bijna vanzelfsprekend dat we altijd bereikbaar zijn. Telefoon bij de hand, internet aan, meldingen op volle sterkte en ondertussen maar doorgaan.
Tot je telefoon ergens anders ligt. Dan blijken we opeens verrassend afhankelijk van een klein stukje elektronica. En misschien is het daarom helemaal niet zo slecht om af en toe even onbereikbaar te zijn.
Al zou Pieter voor die oefening toch liever een bankje in het Schollebos kiezen. Met een mooi uitzicht. Een kop koffie. En vooral: een deur die van buitenaf níét op slot kan.
Want nadenken is prima. Zen zijn ook. Maar dertien uur op de pot zitten om tot inzicht te komen? Daarvoor hoeft u wat mij betreft geen parlementariër te zijn.
Gewoon Pieter lezen. Dat scheelt een hoop loodgieterswerk. En neem voor de zekerheid uw telefoon mee. Je weet maar nooit.
Pieter Pottenkijker
Uw verslaggever in zaken die eigenlijk te gek zijn om waar te zijn.
