Hé overheid, maak eens een beetje herrie!

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter hoorde laatst Aart Staartjes zingen.

Niet in de woonkamer, want Aart Staartjes woont daar al een tijdje niet meer. Maar op een van die wonderlijke plekken op internet waar je voor je het weet een half leven terug in de tijd wordt geslingerd. Aart zong een liedje uit J.J. de Bom, voorheen De Kindervriend.

En daar zat Pieter dan. Met zijn koffie. En ineens was hij weer een jaar of twintig jonger.

J.J. de Bom. Wat een programma was dat.

Geen hysterisch decor. Geen BN’er die met een BN’er praat over de gevoelens van een andere BN’er. Geen jury die een kind vraagt of het misschien toch nog iets harder kan huilen voor de kijkcijfers.

Nee.

Kinderen schreven brieven. Over ruzie. Over scheiding. Over pesten. Over verliefdheid. Over seks. Over discriminatie. Over eenzaamheid. Over school. Over je lijf. Over je ouders. Over alles waar je als kind wakker van kunt liggen.

En vervolgens werd daarover gepraat. Gepraat! Een revolutionair concept, zo lijkt het tegenwoordig.

En er werd gezongen. Teksten van onder anderen Willem Wilmink, Hans Dorrestijn en Karel Eykman, muziek van Harry Bannink. Liedjes die grappig konden zijn, maar ondertussen ergens tussen je ribben bleven steken.

Pieter moest ineens denken aan al die campagnes die tegenwoordig over ons worden uitgestort.

Praat erover. Kom in actie. Wees jezelf. Stop pesten. Let een beetje op elkaar. Ben jij een geldezel? Zorg goed voor je mentale gezondheid.

Prachtig allemaal.

Maar soms heeft Pieter het gevoel dat de overheid haar campagnes voornamelijk richt op mensen die al heel geïnteresseerd zijn in overheidscampagnes.

Dat zijn meestal niet de mensen die je wilt bereiken.

De gemiddelde jongere zit niet ’s avonds op de bank te wachten tot het ministerie van Wat Dan Ook een nieuwe campagne lanceert. Die zit op TikTok. Of Instagram. Of YouTube. Of ergens anders waar Pieter met zijn 70 jaar alleen komt als hij per ongeluk op een verkeerde knop drukt.

Dus dacht Pieter: waarom doen we het niet gewoon anders?

Maak een nieuwe J.J. de Bom. Niet als oubollige remake met dezelfde pruiken, dezelfde decors en een nostalgische fanfare op de achtergrond. Maar als eigentijdse serie voor TikTok, Instagram én televisie.

Laat jongeren zelf vertellen waar ze mee zitten. Laat ze vragen stellen. Laat ze boos zijn. Laat ze twijfelen. Laat ze zeggen dat ze hun ouders soms ontzettend stom vinden.

Laat deskundigen aanschuiven, maar geef ze vooral niet meteen het laatste woord. Want een deskundige die begint met: “Volgens de richtlijn…” heeft bij een zestienjarige ongeveer dezelfde aantrekkingskracht als een natte boterham.

Maak er muziek bij. Humor. Scherpte. Een beetje ongemak.

En vooral: echte verhalen. Want conflicten zijn er genoeg.

Pesten. Online vernedering. Sociale media. Groepsdruk. Seksuele grenzen. Eenzaamheid. Identiteit. Geldzorgen thuis. Scheidingen. Polarisatie. Discriminatie. Prestatiedruk. Verslaving aan likes. En de eeuwige vraag van iedere puber: Wie ben ik eigenlijk en waarom doet iedereen alsof hij het wel weet?

Daar zit een programma in. Sterker nog: daar zit misschien wel een hele serie in. En wie weet komt er dan weer eens een liedje dat kinderen niet vertelt wat ze moeten vinden, maar verwoordt wat ze zelf voelen.

Dat is iets anders. Een campagne zegt vaak: dit moet je weten. Een goed verhaal zegt: hé, dit gaat over mij. En precies daar zat volgens Pieter de kracht van J.J. de Bom.

Het kind was geen doelgroep. Het kind was een mens. Misschien moeten we daar maar weer eens mee beginnen.

Pieter zette zijn koffie neer.

Aart Staartjes was inmiddels uitgespeeld. Maar het idee bleef hangen. En ergens hoorde Pieter Harry Bannink al zachtjes aan de piano.

Misschien wordt het tijd voor: J.J. de Bom 2.0. Voorheen De Kindervriend.

Nu misschien gewoon: De Kindervriend.

Want kinderen hebben nog steeds verdriet. En volwassenen hebben nog steeds geen idee hoe je daar soms het beste mee omgaat.

Geef een reactie