Het bankje waar verdriet en uitzicht samenkomen

Sommige bankjes zijn gemaakt om op te zitten. Andere zijn gemaakt om je benen rust te geven na een wandeling of fietstocht. En dan heb je het bankje langs de Hollandsche IJssel, aan het Rinus Terlouwpad in Capelle aan den IJssel.

Dat bankje doet iets bijzonders. Het nodigt uit om even te gaan zitten. Maar vooral om even stil te staan.

Bij tijd en wijle vertoef ik daar. Een wandelingetje langs de IJssel, een fietstochtje, hoofd vol gedachten en benen die vinden dat zij inmiddels recht hebben op een cao voor overwerk. Dan is daar dat bankje. Gebouwd van gele IJsselsteentjes, ooit in Capelle gemaakt. Een stukje lokale geschiedenis dus, met uitzicht op het water.

Het monument werd op 25 mei 2023 onthuld. Niet als een bombastisch gevaarte waar je vanaf de andere kant van de gemeente al tegenaan loopt te kijken, maar als een bescheiden plek om te herinneren.

En misschien is juist dát zo mooi. Want corona was allesbehalve bescheiden.

Het virus kwam ons leven binnen alsof iemand zonder uitnodiging de voordeur had ingetrapt. Ineens waren er regels, mondkapjes, anderhalve meter, lege straten, gesloten deuren en gesprekken op afstand. Een knuffel werd bijna een verboden genotsmiddel. Een verjaardag vieren werd een logistieke operatie waarvoor je tegenwoordig vermoedelijk een evenementenvergunning nodig zou hebben.

Maar achter al die maatregelen zaten mensen.

Bijna tweehonderd Capellenaren overleden aan het virus. Achter ieder getal zat een gezicht. Een partner. Een vader of moeder. Een opa of oma. Een vriend. Een buurvrouw. Iemand die er gisteren nog gewoon was en er morgen niet meer zou zijn.

Bij de onthulling vertelde weduwe Martie Molkenboer over haar ‘niet te bevatten verdriet’. Haar man was een van de eerste Capelse slachtoffers. “Van het ene op het andere moment ligt je hele leven aan diggelen.”

Dat is een zin die blijft hangen. Want rouw houdt zich niet aan een kalender. Verdriet meldt zich niet netjes tussen negen en vijf en trekt zich vervolgens terug omdat het kantoor sluit. Het kan jaren later ineens weer naast je komen zitten. Op een bankje bijvoorbeeld.

En toch… Als ik daar zit, kijk ik ook naar de Hollandsche IJssel.

Het water stroomt rustig voorbij. Boten varen langs. Vogels doen alsof zij geen weet hebben van gemeentelijke beleidsnota’s. De wind trekt zich niets aan van verkiezingsprogramma’s. En de zon kan zomaar schitteren op het water alsof het leven zelf even zegt: kijk ook hiernaar.

Daar zit misschien wel de diepste betekenis van deze plek. Op Herdenken betekent niet dat je eeuwig verdrietig moet blijven.

Je kunt iemand missen én genieten van de zon. Je kunt pijn voelen én lachen. Je kunt terugkijken én verdergaan. Herdenken en vieren zijn geen tegenpolen. Ze kunnen prima naast elkaar op hetzelfde bankje zitten.

Misschien is dat wel de mooiste boodschap van dit monument. Dat we moeten blijven herinneren wat corona met mensen heeft gedaan. Dat we de kwetsbaarheid van het leven niet moeten vergeten. Maar óók dat het leven, ondanks alles, doorgaat.

Dus als ik daar weer zit, zal ik waarschijnlijk even stil zijn. En daarna kijk ik naar de IJssel. Misschien komt er een boot voorbij. Misschien een wandelaar. Misschien krijg ik trek in koffie.


Want ja… ook dat is leven.

Geef een reactie