
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter las het bericht nog eens. Jonge jongens grijpen massaal naar de hengel.
Kijk. Dat is nou eens nieuws waar Pieter vrolijk van wordt.
Niet omdat Pieter zelf zo’n fanatieke visser is. Pieter heeft ooit geprobeerd een hengel vast te houden, maar ontdekte al snel dat vissen vooral een kwestie is van geduld. En geduld is bij Pieter ongeveer net zo ruim voorradig als een lege doos stroopwafels in huize Pottenkijker.
Maar dit is anders.
In Groningen staan ze na schooltijd langs het water. Jongens van tien, elf, twaalf, dertien jaar. Hengel in de hand, kunstaas aan de lijn en de blik op het water. Niet op een scherm.
Dat laatste verdient tegenwoordig bijna een monument.
Je ziet het voor je. Om vier uur ’s middags gaat de school uit. Andere kinderen verdwijnen achter deuren waar wifi uit de muren komt. Ze nestelen zich op banken, openen TikTok, YouTube, Snapchat of een spelletje en verdwijnen vervolgens in een digitale draaikolk waarvan niemand precies weet waar de uitgang zit.
Maar deze jongens? Die pakken hun hengel. En gaan. Naar het kanaal. Naar de sloot. Naar een bruggetje. Naar een donkere plek waar volgens deskundige elfjarigen de grote vissen zich schuilhouden.
En dan begint het werpen. Hup. Inhalen. Nog een keer. Hup.
Inhalen. Nog een keer. Pieter krijgt er bijna spierpijn van als hij er alleen maar naar kijkt.
En het mooiste is: ze vissen niet eens ouderwets met een dobber die urenlang onbeweeglijk op het water ligt te wachten tot er ergens onder water een vis denkt: Kom, laat ik die jongen eens een plezier doen.
Nee. Deze generatie wil actie. Roofvissen. Snoek. Baars. Snoekbaars. Grote jongensvissen.
Met kunststof visjes, blinkende dingetjes en allerlei kunstig tuig waarvan Pieter eerlijk gezegd niet helemaal begrijpt waarvoor het dient. Maar de jongens weten het wel. Ze leren van elkaar én van visfluencers op TikTok en YouTube.
Een nieuwe generatie hengelaars dus. En daar zit iets opvallends in. Ze hebben hun telefoon nog steeds bij zich.
Alleen gebruiken ze hem om af te spreken waar ze gaan vissen, om elkaar een foto van een vangst te sturen of om te controleren hoe laat ze thuis moeten zijn.
De telefoon is ineens gereedschap geworden in plaats van bestemming. Dat is misschien wel de grootste vis die ze met elkaar hebben gevangen.
Volgens de Sportvisunie groeide het aantal jeugdvispassen in Groningen en Drenthe in één jaar met 22 procent. En de groei onder jongeren is groter dan onder volwassenen.
Pieter ziet daar een prachtig stukje hoop in.
Niet omdat ieder kind voortaan met een werphengel het huis uit moet. Je hoeft van ieder kind geen mini-Kees Verkerk met een snoek aan de haak te maken. Maar omdat deze jongens ontdekken dat buiten zijn ook iets oplevert.
Je ontmoet vrienden. Je leert wachten. Je leert kijken. Je leert dat niet iedere worp raak is. Sterker nog: soms vang je helemaal niets. En tóch ga je tevreden naar huis. Dat is een levensles waar menig volwassene nog een cursus voor nodig heeft.
En dan is er nog iets belangrijks. Vissen doe je met respect voor het dier. Natte handen, fatsoenlijke haken, voorzichtig behandelen en de vis weer terugzetten. En natuurlijk laat je de plek schoner achter dan je hem aantrof.
„Het gras mag plat zijn, maar verder mag je niet zien dat we er zijn geweest.” Prachtig.
Misschien moeten we die zin wat groter opschrijven. Op scholen. In parken. Langs sloten. Op bankjes. En misschien zelfs op sommige plekken waar volwassenen rondlopen.
Want uiteindelijk gaat dit verhaal helemaal niet over vissen.
Het gaat over kinderen die ontdekken dat de wereld buiten hun scherm nog steeds behoorlijk interessant is. Over water dat stroomt. Over wind die waait. Over een brug waaronder het donkerder is. Over een vis die zich niet laat bestellen via een app. En over vrienden die zeggen: „Zullen we gaan?”
Pieter vindt het een geruststellend idee.
Want zolang een jongen na schooltijd zegt: „Ik ga vissen”, is er blijkbaar nog een generatie die begrijpt dat je de wereld niet alleen hoeft te bekijken.
Je kunt er ook middenin gaan staan. Met een hengel. En een beetje geduld. En als je geluk hebt, vang je een vis. En als je pech hebt? Dan heb je in ieder geval niet de hele middag binnen gezeten.
Ook wat waard.
