
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die dingen waarvan je weet: zodra de zomervakantie voorbij is, begint het.
De scholen gaan weer open. De files komen terug. De mailbox ontploft. En Pieter mag weer aan het werk.
Maar in huize Pieter is er nog een veel belangrijker teken dat de herfst eraan komt.
De pompoenen.
Zoals elk jaar koopt Pieters’ lief, Adri, op de dag na thuiskomst van vakantie haar eerste exemplaren. Dat is geen impulsieve aankoop. Geen bevlieging. Geen gevalletje: “Ach, wat leuk, neem er maar eentje mee.”
Nee. Het is traditie.
Adri moet die dag bovendien Nacho, de beagle, ophalen uit de kennel. Nacho vindt het daar overigens helemaal niet erg om te verblijven. Hij beschouwt een kennel vermoedelijk als een soort all-inclusive hondenresort, compleet met soortgenoten, wandelingen en onbeperkte mogelijkheden om zich met andermans zaken te bemoeien.
En laat die kennel nu toevallig in de buurt van Zundert liggen.
Wie daar rondrijdt, begrijpt meteen waarom Adri na het ophalen van Nacho niet met lege handen thuiskomt.
Pompoenen. Grote pompoenen. Kleine pompoenen. Ronde pompoenen. Langwerpige pompoenen. Glad, geribbeld, groen, geel, oranje en varianten waarvan Pieter niet helemaal zeker weet of het een pompoen is of een mislukt experiment van Moeder Natuur. Het is daar alsof de herfst een groothandel heeft geopend.
Adri neemt ze mee. Niet omdat ze allemaal opgegeten moeten worden. Dat zou Pieter nog kunnen begrijpen. Maar nee. De pompoen heeft bij Adri een andere bestemming gekregen.
Hij wordt decoratie.
En daar begint voor Pieter het jaarlijkse herfstcircus.
Want Adri kan met pompoenen iets wat Pieter zelf nooit voor elkaar zou krijgen. Zij ziet in een pompoen niet gewoon een pompoen. Zij ziet mogelijkheden.
Een mooie compositie voor buiten. Een herfsttafereeltje. Iets gezelligs voor binnen. Een combinatie met takken, bladeren, bloemen en andere natuurlijke zaken waarvan Pieter inmiddels heeft geleerd dat je ze vooral niet moet weggooien.
“Dat kan nog van pas komen.” Dat is in huize Pieter een zin met verstrekkende gevolgen. Want inmiddels heeft Pieter ook ontdekt dat je met pompoenen nog veel verder kunt gaan.
Er zijn mensen die pompoenen uithollen en er een kaarsje in zetten. Prima. Er zijn mensen die er een gezicht in snijden. Ook prima. Maar er zijn kunstenaars die van pompoenen complete mensfiguren, dieren en andere kunstwerken maken.
Pieter keek daar eens goed naar. Een pompoen als hoofd. Een andere als buik. Een paar kleinere als voeten. Wat stokjes erbij en hup: daar staat een mens. Of een hond. Of een kat.
Of iets waarvan de maker zegt dat het een eekhoorn is en waarvan Pieter denkt dat het waarschijnlijk familie is van de kerstman.
Prachtig allemaal. Maar Pieter moest ineens aan Adri denken.
Want als zij dit ziet… Dan weet Pieter één ding zeker. Het blijft niet bij een paar pompoenen in de tuin.
Voor je het weet staat er een complete pompoenfamilie naast de voordeur. Een pompoenman met een hoed. Een pompoenhond. Misschien zelfs een pompoen-Pieter.
En dan ontstaat er een probleem. Want hoe maak je een pompoen-Pieter? Een dikke buik is niet zo moeilijk. Een bril misschien. Een krant onder de arm. Maar moet er dan ook een glas wijn naast? En een pen? En misschien een bordje met “Pieters’ Daglicht”?
Pieter voelt de bui al hangen.
Voorlopig blijft het gelukkig bij decoratieve pompoenen. Voorlopig. Want Pieter heeft geleerd dat je bij Adri nooit moet zeggen: “Dat gaan we niet doen.”
Dat is geen verbod. Dat is een uitdaging.
Dus mocht u de komende weken in Capelle een merkwaardig gezelschap aantreffen in een tuin, bestaande uit een beagle, twee mensen en een heleboel pompoenen… Niet schrikken. Het is geen Halloween. Het is gewoon Adri.
En wie weet wat er dit jaar uit die pompoenen groeit. Want sommige dingen beginnen als een herfstdecoratie. En eindigen zomaar als een kunstwerk. Of als een schoonmoeder.
Je weet het maar nooit met een pompoen.

[…] De pompoen als huisvriend […]