Tegeltjeswijsheid

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter heeft een mooie tuin. Dat mag ook weleens gezegd worden.

Niet omdat hij zichzelf graag op de borst klopt – daarvoor heeft hij thuis voldoende andere oppervlakken – maar omdat er groen in zit. Planten. Struiken. Een paar bloemen. En zelfs hier en daar iets waarvan Pieter geen idee heeft hoe het heet, maar dat volgens zijn vrouw vooral „heel leuk staat”.

En daar ging het mis. Want Pieter las een bericht over het NK Tegelwippen.

Voor wie het fenomeen nog niet kent: het is een soort nationale competitie waarbij Nederlanders elkaar proberen af te troeven in het verwijderen van tegels uit hun tuin. Niet met een scheidsrechter, gele kaarten of een VAR, maar met een schop, een kruiwagen en de oprechte overtuiging dat één vierkante meter extra groen de wereld een stukje beter maakt.

En eerlijk gezegd: Pieter werd er enthousiast van. Want er kunnen hier en daar best nog een paar tegeltjes minder. 

Hij keek eens naar zijn terras. Toen naar de tegels. Toen weer naar het terras. “Die kunnen eruit”, mompelde hij.

Zijn vrouw keek op. “Welke?” Pieter wees.

“Die.” “Dat zijn er ongeveer honderd.” “Dan begin ik met één.”

Dat vond Pieter zelf ook wel een verstandige benadering. Je moet bij het tegelwippen immers niet meteen over één nacht ijs gaan. Voor je het weet zit je tot je knieën in de aarde en vraagt iemand waarom de halve tuin verdwenen is.

Maar het mooie nieuws komt uit Capelle aan den IJssel.

Capellenaren die tegels uit hun tuin halen en daarvoor groen terugbrengen, kunnen via Duurzaam Capelle een gratis plantenpakket aanvragen. Eén pakket per inwoner. Aanvragen kan tot en met 17 september. Op zaterdag 26 september kunnen de pakketten tussen 10.00 en 14.00 uur worden opgehaald op het Stationsplein.

Prachtig initiatief. Tegels eruit. Plantjes erin. Minder hitte. Meer groen. En bij hevige regen kan het water wat gemakkelijker de bodem in. Allemaal winst.

Pieter zag echter één klein praktisch probleempje. Want stel nou dat heel Nederland ineens enthousiast wordt? Dat iedere Nederlander denkt: weg met die stenen, leve de hortensia! Dan hebben we straks niet alleen een NK Tegelwippen, maar ook een Nationaal Kampioenschap Tegelafvoer. Want waar laten we die tegels?

Pieter stelde zich het tafereel al voor. Duizenden Nederlanders staan op zaterdagmorgen met een kruiwagen voor hun huis. “Goedemorgen. Ik kom mijn overbodige tegels brengen.” “Hoeveel heeft u?” “Zevenentachtig.” “En u?””Honderdvier.” “En die meneer daar?” “Die heeft zijn oprit gewipt.”

De gemeenteambtenaar verbleekt. “Hoeveel?”

“De hele oprit.” Er ontstaat paniek. Er wordt een noodnummer geopend. De minister wordt gebeld. Rijkswaterstaat krijgt een telefoontje. En ergens in Den Haag wordt een commissie opgericht: Tegels uit de Tuin: Van Steen naar Stroom?

Pieter vindt daarom dat er vooraf goed moet worden nagedacht over een centraal inleverpunt voor tegels. Een Tegelhotel misschien. Of een Tegelasiel. “Heeft u nog een bestemming voor deze tegel?” “Nee.” “Dan krijgt hij hier tijdelijk onderdak.”

Pieter ziet ook mogelijkheden voor hergebruik. Oude tegels kunnen misschien opnieuw worden ingezet op plekken waar verharding wél nodig is. Of worden verwerkt in nieuwe projecten. Want wegwippen is natuurlijk prachtig, maar circulariteit begint waar de tegel niet automatisch eindigt als afval.

En daar zit volgens Pieter de echte boodschap.

Een groenere tuin is niet alleen leuk voor de tuinbezitter. Het helpt tegen hitte, geeft ruimte aan insecten en planten en zorgt ervoor dat regenwater minder snel allemaal tegelijk richting straat, riool en kelderbox verdwijnt.

Een tegel minder lijkt misschien een kleinigheid. Maar als duizenden mensen één tegel wippen, wordt het ineens een beweging. En als iedereen een stukje doet, verandert uiteindelijk de hele omgeving.

Pieter pakte zijn schop. “Ik ga beginnen.” “Waarmee?” “Met één tegel.” Zijn vrouw knikte goedkeurend. “En waar laat je die?” Pieter keek naar de tegel. Toen naar de schuur. Toen naar de straat. “Dat,” zei hij ernstig, „is de volgende uitdaging.”

En zo begint iedere duurzame revolutie waarschijnlijk. Met een goed idee. Een schop. En een heleboel tegels waar niemand vooraf over heeft nagedacht.

Tegeltjeswijsheid 2.0: wie groen wil, moet eerst steen kwijt. Maar daarna moet je natuurlijk nog wel weten waar die steen gebleven is.

Geef een reactie