De jacht op de gouden rommel

Pieters’’ Daglicht over Denkdingen

Pieter heeft zaterdag 26 september met een dikke rode stift in zijn agenda geblokt. Niet omdat hij naar de dokter moet. Ook niet omdat hij een belangrijke vergadering heeft. En al helemaal niet omdat hij van plan is om die dag eindelijk eens de schuur op te ruimen.

Nee.

Op zaterdag 26 september is er de grote Capelse Rommelmarkt op het Stadsplein.

En Pieter gaat.

Sinds hij in Frankrijk het fenomeen brocante heeft ontdekt, is er namelijk iets fundamenteels in zijn karakter veranderd. Waar een normaal mens vroeger dacht: “Dat kan weg”, denkt Pieter tegenwoordig: “Wacht eens even… daar zit misschien nog een verhaal aan.” En soms zelfs een waarde.

Het rommelvirus heeft hem te pakken.

In Frankrijk is dat virus overigens bijzonder besmettelijk. Op een brocante kun je ongeveer alles tegenkomen wat ooit door een mens is aangeraakt. Van ondergoed tot oud roest. Van vergeelde romans tot bijzettafeltjes. Van een halfvergane tuinkabouter tot een koperen ding waarvan niemand meer weet waarvoor het ooit bedoeld was. Inclusief houtworm. Vooral inclusief houtworm. Dat maakt het juist authentiek.

Pieter heeft daar geleerd dat het begrip rommel buitengewoon relatief is. Wat voor de één een afgedankt voorwerp is dat zo snel mogelijk naar de kringloop moet, kan voor een ander precies dat ene ding zijn waar hij al jaren naar zoekt.

Neem nou die oude koekjestrommel. De één ziet een gedeukt blik met een afbeelding van een verbleekte molen. De ander ziet jeugdherinneringen. En een derde ziet misschien een verzamelobject waarvoor hij bereid is twintig euro neer te tellen.

Dat laatste is natuurlijk de categorie waarin Pieter zichzelf graag plaatst. Hij ziet geen rommel. Hij ziet investeringsobjecten met een zeer laag instapniveau.

Een euro investeren, duizend euro incasseren. Dat is geen rommelmarkt meer, dat is een beursvloer zonder stropdas.

Je kunt er zomaar iets kopen voor één of twee euro en vervolgens thuis, tijdens een aflevering van Tussen Kunst & Kitsch, ontdekken dat je de nieuwe Rembrandt van de bijzettafeltjes hebt aangeschaft.

Althans, dat is de theorie. In de praktijk is Pieter vooral de trotse eigenaar geworden van een aantal voorwerpen waarvan de financiële waarde vooral bestaat uit de hoop dat iemand anders ze ooit wil hebben.

Maar dat mag de pret niet drukken. Want de rommelmarkt draait natuurlijk helemaal niet alleen om geld. Sterker nog: de echte waarde zit vaak ergens anders. In hergebruik bijvoorbeeld.

Spullen die bij de één overbodig zijn geworden, krijgen bij een ander een tweede leven. En dat is eigenlijk een prachtig idee in een tijd waarin we nogal gemakkelijk iets vervangen zodra er een krasje op zit, een nieuwer model bestaat of de kleur uit de mode is.

De Capelse Rommelmarkt doet daar nog een schepje bovenop. De opbrengst gaat namelijk volledig naar het goede doel. En daarmee krijgt die oude puzzel waarvan bij thuiskomst blijkt dat er twee stukjes ontbreken, ineens een extra dimensie. Misschien was hij niet compleet. Maar hij heeft wél bijgedragen.

Ook de Capelse Voedselbank staat tijdens de markt met een kraam. Bezoekers kunnen daar houdbare levensmiddelen inleveren.

Kijk. Dát is nou precies waarom Pieter zo van dit soort evenementen houdt. Je komt voor een oud boek, een koperen vaasje of een bijzettafeltje waarvan je vrouw onmiddellijk zegt dat het absoluut niet mee naar huis mag.

En je gaat naar huis met een glimlach, een paar euro minder, misschien een onverwachte schat onder je arm én het besef dat je met iets kleins ook iets voor een ander kunt betekenen.

En dan is er nog een andere vorm van waarde. De menselijke. Want op een rommelmarkt kom je zomaar iemand tegen die je al twintig jaar niet hebt gezien. Een oude klasgenoot. Een voormalige collega. Een buurvrouw die inmiddels drie straten verderop woont. En voor je het weet sta je midden tussen de afgedankte boeken en overtollige huishoudelijke spullen herinneringen op te halen alsof je elkaar gisteren nog hebt gesproken.

Pieter noemt dat geen rommel. Pieter noemt dat sociaal hergebruik.

En zo blijkt de rommelmarkt uiteindelijk helemaal geen markt van rommel te zijn. Het is een markt van tweede kansen. Voor spullen. Voor verhalen.

Voor herinneringen. En soms zelfs voor mensen.

Pieter zet zaterdag 26 september dus alvast zijn wandelschoenen klaar. Zijn portemonnee houdt hij angstvallig in de gaten. Want je weet tenslotte maar nooit. Misschien ligt daar op het Stadsplein wel een voorwerp van twee euro dat volgens Tussen Kunst & Kitsch duizend euro waard is.

En mocht dat niet zo zijn? Dan heeft Pieter in ieder geval weer een prima excuus om thuis uit te leggen waarom er tóch een oude houten eend mee naar binnen is gekomen.

“Lief,” zal hij zeggen, “dit is geen rommel.” “Wat is het dan?” Pieter kijkt ernstig. “Een toekomstige klassieker.”

En ergens op zolder begint de houtworm alvast te lachen.

Geef een reactie