
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die berichten waarbij je als mens even niet weet of je moet lachen, huilen of gewoon heel hard met je ogen moet knipperen.
Dit is er zo eentje.
In Londen reed buschauffeur Ricki Reid jarenlang zijn route tussen Finsbury Park en Whitechapel.
Een gewone buschauffeur, zou je zeggen. Bus vol mensen erin, bus weer ergens anders naartoe, halte hier, halte daar. Tot Ricki besloot dat het leven misschien wel wat meer bellen kon gebruiken.
Dus pakte hij zijn bellenblaaspistool.
En ineens was er de bellenbus.
Kinderen riepen enthousiast: “De bellenbus! De bellenbus!” Mensen glimlachten. Passagiers werden vrolijk. Zelfs mensen die normaal gesproken bij het zien van een buschauffeur alleen maar denken aan vertraging, overstappen en de vraag waarom die bus nou alweer vijf minuten te vroeg is, kregen er zin in.
Ricki had het begrepen. Het leven is kort, zei hij. Je moet meer lachen.
Daar valt weinig tegenin te brengen.
Sterker nog: Ricki vertelde dat hij met zijn bellen zelfs mensen tot tranen had geroerd. Een oudere man vertelde hem dat zijn dochter vaak in het ziekenhuis lag en niet veel lachte. Maar als ze Ricki en zijn bellenbus zag, gebeurde dat wel.
Ook een taxichauffeur stopte ooit naast hem om te vertellen dat hij een verschrikkelijk zware dag had. Tot hij de bellen zag. En daar kwam-ie weer: de glimlach.
Ricki noemde zijn bellenblaaspistool zelfs een “wapen” dat mensen bij elkaar bracht. Prachtig toch? Tot iemand ergens achter een bureau dacht: veiligheidsrisico.
En daar hebben we in onze moderne wereld een woord dat ongeveer alles kan betekenen. Want bellen mogen dus niet meer. Ricki moet voortaan vooral prioriteit geven aan het vervoer van zijn passagiers.
Daar is op zichzelf natuurlijk helemaal niets mis mee. Een buschauffeur moet opletten. Een chauffeur die tijdens het rijden enthousiast bellen staat te schieten terwijl hij ondertussen drie fietsers, een dubbeldekker en een mevrouw met rollator probeert te ontwijken, lijkt mij inderdaad niet het ideale vervoersconcept.
Maar het bijzondere is dat we kennelijk heel goed zijn geworden in het organiseren van veiligheid, terwijl we soms vergeten dat levenskwaliteit óók een vorm van veiligheid is.
Want wat was er nu eigenlijk aan de hand? Een buschauffeur die mensen blij maakte. Een kind dat naar buiten keek. Een zieke dochter die even kon lachen. Een taxichauffeur die na een zware dag een beetje licht kreeg. En ergens is vervolgens een regel ontstaan die zegt: dat mag niet meer.
Ik vraag me dan af: hoe groot is het veiligheidsrisico van een zeepbel eigenlijk? Kan een bellenblaasbel een calamiteitenplan veroorzaken? Moeten we binnenkort ook een risicoanalyse maken voordat we iemand een goedemorgen wensen?
“Sorry mevrouw, ik zou u graag een glimlach aanbieden, maar daarvoor ontbreekt momenteel de goedgekeurde glimlachprocedure.”
Natuurlijk: veiligheid is belangrijk. Maar misschien moeten we oppassen dat we niet zo druk worden met het voorkomen van ieder denkbaar risico, dat we ondertussen ook het spontane geluk uit het straatbeeld wegregelen.
Misschien is de echte les van de bellenbus daarom niet dat iedere buschauffeur voortaan een bellenblaaspistool moet krijgen. Misschien is het eenvoudiger.
Als iets mensen blij maakt, moeten we niet automatisch eerst vragen waarom het niet mag. Soms mogen we ook gewoon vragen: “Wat gebeurt er als we dit wél laten bestaan?” En wie weet verschijnen er dan ineens weer bellen. Want misschien is één glimlach soms wel het beste openbaar vervoer dat er bestaat.
