
Het was weer zo’n zondagochtend waarop de wereld nog even moest opstarten.
De koffie pruttelde. De krant lag enigszins uitdagend op tafel. Buiten deed de zon alsof zij persoonlijk verantwoordelijk was voor het klimaatbeleid en binnen stond de radio op NPO Radio 5.
En toen gebeurde het.
Stroei-voei.
Pieter zat ineens niet meer in zijn eigen huiskamer. Hij was terug in de jaren zestig. Terug naar een tijd waarin een televisieavond nog een gezamenlijk evenement was en waarin je niet eerst 37 apps, drie wachtwoorden en een streamingabonnement hoefde te raadplegen om iets leuks te zien.
Pieter zag ze weer. Hetty Blok als zuster Klivia.
Leen Jongewaard als Gerrit. Hans Boskamp als Dirk, die zich in aflevering 18 vermomt als de Griekse immigrant Kakkejanus Karrepoppoelis.
En daar stond hij dan. Een Griekse automonteur die waarschijnlijk nog nooit een Griekse bougie van dichtbij had gezien, maar wél een sirtaki ten gehore bracht waar zelfs een complete volksdansvereniging spontaan zenuwtrekkingen van zou krijgen.
Stroei-voei!
Het klonk Grieks. Het zag er Grieks uit. Het voelde Grieks. Maar het was het niet. En juist dát was de genialiteit.
Want Annie M.G. Schmidt had iets bedacht wat tegenwoordig misschien wel een beetje uit de tijd lijkt: volkomen onzin maken en daar vervolgens bloedserieus mee wegkomen.
De tekst van het refrein is bewust gefingeerd. Geen oud Grieks, geen dialect van een vergeten eiland en ook geen geheimzinnige tekst uit een kloosterbibliotheek op Kreta.
Gewoon: Stroei-voei. En iedereen geloofde het.
Sterker nog: er werd vervolgens plechtig uitgelegd dat de man over zijn vaderland zong.
Ja hoor. Over Griekenland. Over de zon, de dorre grond, de druiven, de schapen en de lammeren.
Dat laatste vond Pieter misschien nog wel het mooiste. Want geef een Nederlander een gitaar, zet hem in de zon en laat hem een lied zingen over zijn vaderland en binnen drie minuten gaat het over de hypotheekrente, de barbecue en de vraag of de buurman zijn kliko wel op tijd heeft binnengehaald.
Maar in Ja zuster, nee zuster kon dat allemaal. Het was de wereld van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Een wereld waarin taal niet altijd hoefde te kloppen om precies raak te zijn. Waarin humor niet eerst door een commissie van drie communicatiemedewerkers, twee juristen en een diversiteitscoördinator hoefde te worden goedgekeurd.
Waarin een liedje gewoon een liedje mocht zijn.
En misschien is dat wel precies waarom Pieter op deze zondagochtend zo moest glimlachen.
Want Stroei-voei is eigenlijk veel meer dan een grappig liedje. Het is een klein monumentje voor de kracht van verbeelding.
De oorspronkelijke serie liep van 1966 tot 1968. Van veel oorspronkelijke televisie-uitzendingen is het bewegende beeld verloren gegaan, omdat banden in die tijd opnieuw werden gebruikt. Alsof iemand dacht: Ach, dat oude programma bewaren we niet. Wie gaat daar nou ooit nog naar kijken?
Gelukkig dachten archiefmensen later iets verstandigers. In 2021 werd bij de VRT zelfs een oorspronkelijk fragment van “Stroei Voei” teruggevonden.
En ineens bleek dat iets wat bijna verdwenen was, toch weer kon opduiken. Dat is misschien een mooie les voor deze tijd. Niet alles wat oud is, is waardeloos. En niet alles wat nieuw is, is automatisch beter. Soms ligt er in een vergeten archief, een oude liedtekst, een krakende opname of een herinnering iets verscholen wat we allang kwijt dachten te zijn.
Pieter maakte daarom in gedachten nog maar eens een diepe buiging. Voor Hetty. Voor Leen.
Voor Hans. Voor Harry Bannink. Maar vooral voor Annie M.G. Schmidt. Een vrouw die begreep dat je de wereld soms het beste kunt uitleggen door er een beetje vrolijk de draak mee te steken.
En dus zat Pieter daar op die zonnige zondagochtend. Met zijn koffie. Met zijn herinneringen. En met een hoofd dat inmiddels vrolijk meedeinde.
Stroei-voei.
Pieter weet nog altijd niet precies wat het betekent. Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Want sommige dingen moet je niet proberen te begrijpen. Sommige dingen moet je gewoon voelen.
Zoals de zon. Zoals muziek. Zoals herinneringen.
En zoals een heerlijk stukje Nederlandse televisiegeschiedenis dat zich, ondanks alle verdwenen banden, gewoon niet laat uitwissen.
Stroei-voei. En mocht u nu denken: Wat betekent dat eigenlijk? Dan is het antwoord simpel. Waarschijnlijk helemaal niets. En juist daarom betekent het zoveel.
