
Hoe Pieter ongewild uitgroeide tot de Al Capone van de achtertuin
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter heeft zich bekeerd.
Niet tot een nieuw geloof, niet tot yoga en zelfs niet tot volkstuinvereniging “De Groene Vingers”, waar men elkaar begroet met een knikje en een composthoop.
Nee. Pieter is gevallen voor een oeroude wijsheid uit de categorie “Oma Weet Raad.”
Bier tegen slakken. Dat klonk aanvankelijk als de perfecte oplossing. De slakken zouden zich tegoed doen aan een goedkoop pilsje, erin kukelen en vredig het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen.
“Mooi,” dacht Pieter. “Dan kan ik eindelijk weer een hosta zien zonder dat die eruitziet alsof er een kudde geiten doorheen is gehold.”
Dus kocht hij het allergoedkoopste bier dat de supermarkt kon leveren. Bier waarvan zelfs de vakkenvuller zich afvroeg of het eigenlijk wel voor menselijke consumptie bedoeld was.
Hij vulde een paar potjes. En wachtte. De volgende ochtend leek zijn tuin op de parkeerplaats van een festival na drie dagen Pinkpop. Overal slachtoffers. Slakken. Dikke slakken.
Kleine slakken. Naaktslakken. Slakken waarvan Pieter zeker wist dat ze helemaal niet in Nederland thuishoorden. Sommigen leken zelfs nog met een pootje boven het bier uit te steken alsof ze riepen: “Nog eentje dan…”
Dag na dag haalde Pieter complete gezinnen uit de bierpotjes. Hij voelde zich geen tuinier meer. Hij voelde zich de exploitant van de grootste slakkenkroeg van Zuid-Holland.
Iedere avond opende Café De Dronken Naaktslak zijn deuren.
Happy Hour. Twee slokken voor de prijs van één. Geen sluitingstijd. Wel een definitieve uitgang.
Zelfs de vogels begonnen vreemd te kijken. Een merel zat op de schutting alsof hij dacht: “Pieter… dit loopt uit de hand.”
Een egel kwam voorzichtig poolshoogte nemen en liep hoofdschuddend weer weg. Zelfs de padden weigerden nog dienst. Ze hadden waarschijnlijk een vakbond opgericht.
Langzaam begon het aan Pieter te knagen. Want hoe irritant slakken ook kunnen zijn… ze zijn óók onderdeel van de natuur.
Hij stond met een vergiet vol overleden slakken in zijn handen en dacht: “Wanneer ben ik veranderd in de Charles Bronson van de border?”
Gelukkig bleek Oma méér raad te weten dan alleen bier. Er bestaan namelijk vriendelijkere manieren. Kopertape, waar slakken een hekel aan hebben. Schapenwolkorrels die als een prikkelige snelwegversperring werken. Lavagruis dat voor een slak ongeveer voelt als blootsvoets over Lego lopen. Aaltjes die het probleem onder de grond aanpakken. En misschien wel het mooiste: zorgen dat egels, vogels en padden zich thuis voelen in je tuin. Die doen het werk gratis, zonder cao-onderhandelingen en zonder dat er een krat bier aan te pas komt.
Eigenlijk lijkt een tuin verrassend veel op de samenleving. Als je één probleem alleen maar bestrijdt, ontstaat er vaak ergens anders een nieuw probleem. Maar als je zorgt voor evenwicht, samenwerking en ruimte voor iedereen, lost veel zich vanzelf op. Dat geldt voor slakken. En misschien nog wel meer voor mensen.
Overigens staan de bierpotjes voorlopig nog even in de tuin.
Niet omdat Pieter zo’n fanatieke slakkenjager is. Maar omdat hij nog drie blikjes van dat afschuwelijke budgetbier over heeft. En zelfs hij vindt dat je sommige dingen beter aan de slakken kunt geven dan aan je visite.
