Operatie Slaapmuts

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Over soldaten in de achtertuin, slapeloze Belgen en waarom niet iedere nacht geschikt is voor een generale repetitie.

Pieter las het bericht en zijn fantasie sloeg onmiddellijk op hol.

Je ligt heerlijk te slapen. Je droomt van een zonovergoten strand, een zwoele vakantieliefde of een onbeperkt driegangendiner waarbij je na het toetje nog gewoon in dezelfde broek past. En dan…

Ping! De beveiligingscamera meldt beweging. Je kijkt op je telefoon en ziet vijf donkere figuren met capuchons en geweren door je achtertuin sluipen.

Dat zijn van die momenten waarop je niet eerst denkt: “Ach, vast Defensie.” Nee. Dan denk je aan inbrekers. Aan een invasie. Aan een slecht georganiseerde buurtbarbecue. Of aan schoonfamilie die eindelijk de kortste route heeft gevonden.

Het Belgische echtpaar belde keurig de hulpdiensten. “Blijf binnen,” luidde het advies. Dat lijkt Pieter een uitstekend idee.

Want eerlijk is eerlijk: als er vijf zwaarbewapende mannen door je tuin lopen, is “even vragen wat de bedoeling is” misschien niet de sterkste openingszin.

Een half uur later kwam de verlossing. “O, het is een militaire oefening.” Alsof je huisarts belt met de mededeling: “Goed nieuws. Die hartstilstand waar u zich zorgen over maakte… dat was slechts een oefening.”

Pieter ziet het al helemaal voor zich.

De commandant fluistert: “Team Alpha, doelwit bereikt.”

Waarop een soldaat voorzichtig opmerkt: “Commandant… volgens mij lopen we tussen de hortensia’s.” “Negeren.” “En daar staat een tuinkabouter.” “Waarschijnlijk vijandelijke camouflage.” “Die trampoline dan?” “Spring er tactisch overheen.” “En de barbecue?” “Niet aanraken. Dat kan een valstrik zijn.”

Ondertussen zit Guillaume bibberend achter het slaapkamerraam met een telefoon in de ene hand en een honkbalknuppel in de andere. Zijn partner fluistert: “Wat doen we?” “Geen idee.” “Zullen we de hond loslaten?” “Nee… die kent alleen het commando ‘koekje’.”

Pieter vraagt zich af hoe dat overleg op Defensie is verlopen.

“Waar gaan we oefenen?” “In een bos?” “Nee.” “Op een oefenterrein?” “Te voorspelbaar.” “Dan maar tussen slapende burgers?” “Perfect. Dat voelt realistischer.”

Nu begrijpt Pieter best dat militairen moeten trainen. Liever goed geoefende militairen dan mensen die tijdens een echte noodsituatie eerst Google Maps moeten openen.

Maar ergens ligt toch een grens. Die grens ligt ongeveer bij het tuinhek van Guillaume. Want een achtertuin is voor de gemiddelde Europeaan heilige grond. Daar staan de geraniums. De barbecue. De opblaasbare flamingo. En dat ene stoeltje waarvan niemand weet waarom het al twintig jaar scheef staat, maar dat toch nooit wordt weggegooid.

Daar hoort geen peloton doorheen te sluipen.

Pieter ziet de toekomst al voor zich. Defensie stuurt voortaan vooraf een brief. “Geachte bewoner. In de nacht van dinsdag op woensdag kan uw tuin tijdelijk onderdeel uitmaken van Operatie Nachtuil. Mocht u tussen 02.00 en 03.00 uur soldaten aantreffen achter uw schuurtje, verzoeken wij u vriendelijk de tuindeur niet op slot te doen. Excuses voor eventueel platgelopen petunia’s.”

Dat leest toch een stuk prettiger. Want veiligheid is belangrijk.

Oefenen is noodzakelijk. Maar burgers een halve hartverzakking bezorgen hoort volgens Pieter niet in het lesprogramma. 

Al moet hij toegeven… Als je ooit wilde weten of je beveiligingscamera goed werkt… dan is een volledig peloton in je achtertuin wel een uiterst overtuigende praktijktest.

Geef een reactie