Hare Majesteit van Weiland Eén

Over een geit die geen kroon nodig heeft om zich koninklijk te gedragen 

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter zag haar al dagen.

Niet Marjan Hoogerwaard, de schapenverloskundige die met meer gemak een lammetje ter wereld helpt dan menig politicus een fatsoenlijke beslissing neemt. Nee. Het ging om één van haar geiten.

Een exemplaar dat zich duidelijk niet als gewone geit beschouwt.

Terwijl de andere geiten zich bezighielden met geitenzaken – een grasspriet beoordelen alsof het een driegangenmenu was, een heg inspecteren of proberen een veter los te peuteren – had deze dame een veel hogere roeping.

Letterlijk. 

Ze had een campingtafel uitgekozen als haar persoonlijke troon. Daar stond ze. Kaarsrecht. Kin omhoog. Oren alert. Alsof ze elk moment de Troonrede ging uitspreken.

Pieter bleef staan. “Goedemorgen, majesteit.”

Geen reactie. Natuurlijk niet. Koninginnen groeten niet als eerste. Ze laten zich begroeten.

Vanaf dat moment begon Pieter haar dagelijks te observeren. Niet stiekem hoor. Dat zou ongepast zijn tegenover het staatshoofd van Campingveld Eén.

Iedere ochtend beklom ze haar tafel alsof ze een ceremonieel bordes betrad. Vanaf die hoogte keek ze over haar onderdanen uit.

Een hond liep voorbij. Genegeerd. Een schaap mekkerde. Volstrekt oninteressant.

Een vreemdeling liep met een wc-rol onder zijn arm richting Bermweg. Waarvoor die wc-rol diende? Pieter weet het. Iet, en heeft het ook niet nagevraagd.

Heel even keek Hare Majesteit op. Waarschijnlijk dacht ze:

“Ach… ook het gewone volk moet zijn verplichtingen vervullen.”

Pieter overwoog serieus een kroontje te kopen. Zo’n gouden exemplaar uit de feestwinkel. Maar hij twijfelde. Niet omdat het geld kostte. Nee. Hij was bang dat de geit hem zou aankijken met een blik van: “Is dit alles? Waar is mijn hermelijnen mantel?”

Want geiten zijn slimme dieren. Heel slim. Ze lossen puzzels op. Openen hekjes. Onthouden jarenlang hoe iets werkt. En vooral… ze weten precies hoe ze mensen moeten opvoeden.

Een hond denkt: “Mijn baasje geeft me eten. Hij zal wel een god zijn.” Een kat denkt: “Mijn baasje geeft me eten. Ik ben een god.” Een geit denkt: “Interessant… die mens doet precies wat ik wil.” Daar kun je als mens weinig tegenin brengen.

Geiten zijn bovendien nieuwsgieriger dan een buurtapp. Alles moet onderzocht worden. Een jas. Een rugzak. Een boodschappentas. Een veter. Een camera. Een wandelstok.

Als Pieter vijf minuten stil zou blijven staan, was de kans groot dat hij zelf ook uitgebreid geïnspecteerd werd. Misschien zelfs geproefd. Gewoon. Voor de wetenschap.

Toch bewonderde Pieter haar. Ze had iets waar veel mensen een voorbeeld aan konden nemen. Ze trok zich nergens iets van aan. Geen likes. Geen volgers. Geen status. Geen mode.

Geen meningen.

Ze stond gewoon op haar tafel. Omdat zij vond dat daar haar plek was. En eerlijk gezegd… ze had gelijk.

Misschien zoeken wij mensen veel te vaak goedkeuring van anderen. Willen we erbij horen. Bang om op te vallen. Terwijl een geit zonder enige schaamte midden op een campingtafel gaat staan en denkt: “Zo. Hier heb ik een mooi uitzicht.”

Geen vergadering. Geen beleidsplan. Geen draagvlak. Gewoon doen.

Toen Pieter later die middag nog eens langs liep, stond Hare Majesteit er nog steeds. Wind door haar vacht. Hoofd fier omhoog. Ze keek even zijn kant op. Heel even meende Pieter een minuscule knik te zien. Of misschien verbeeldde hij zich dat. Maar in zijn hoofd hoorde hij haar zeggen: “Pieter… een koning herken je aan zijn kroon. Een koningin aan haar houding.”

Pieter glimlachte. Het kroontje bleef in zijn tas. Sommige persoonlijkheden hebben nu eenmaal geen versiering nodig. Die dragen hun waardigheid van nature. En ergens vermoedt Pieter dat de geit dat allang wist.

Geef een reactie