
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Als kind kende ik haar niet als Calystegia septum. Dat zou ook een wonder zijn geweest. Een jongetje van zeven loopt immers niet door de berm te roepen: “Kijk mam, daar groeit een prachtige vertegenwoordiger van de windefamilie!”
Nee. Bij ons heette dat plantje gewoon het pispotje. Alleen die naam al. Daar kon je als jongen eindeloos om lachen. Je hoefde het woord maar uit te spreken en de helft van de klas lag dubbel. De andere helft probeerde zich nog voor te stellen hoe iemand op zo’n bloemetje zou kunnen mikken.
Waarom het pispotje heet? Volgens de overlevering omdat de witte, trechtervormige bloem verdacht veel lijkt op zo’n ouderwetse porseleinen pispot die vroeger onder het bed stond. U weet wel, uit de tijd dat een nachtelijk toiletbezoek betekende dat je óf een koude gang trotseerde óf een pot onder het bed vandaan trok. De natuur heeft blijkbaar gevoel voor nostalgie.
Jaren later liep ik nietsvermoedend door mijn tuin toen ik ineens een oude jeugdvriend terugzag. “Ha!” dacht ik. “Het pispotje!”
Hij dacht daar anders over. Hij had inmiddels de ambitie ontwikkeld om heel Holland persoonlijk van een groen dekentje te voorzien. Binnen een week had hij zich om de rozen gewikkeld. Daarna kreeg de klimhortensia een stevige omhelzing. Vervolgens verdwenen de frambozen in een witte bloemenzee en uiteindelijk zag ik zelfs de tuinstoelen langzaam verdwijnen alsof ze vrijwillig deelnamen aan een cursus camouflage.
Ik stond erbij met een snoeischaar. Het pispotje lachte. Nou ja… voor zover planten kunnen lachen. Iedere keer dat ik een sliert lostrok, verschenen er drie nieuwe. Alsof ergens diep onder de grond een productiemanager zat. ”Afdeling Wortelstokken? Nog tweehonderd meter naar vak C!”
Later las ik dat je haar vooral níét uit de grond moet trekken. Dat was jammer. Want dat had ik inmiddels ongeveer vijfduizend keer gedaan.
Blijkbaar breekt iedere wortel in tientallen stukjes die allemaal denken: Leuk! Een kans om zelfstandig ondernemer te worden! Dat verklaarde veel. Ik begon de plant zelfs een beetje te bewonderen.
Waar wij mensen na één afwijzing soms weken mokkend op de bank hangen, denkt een pispotje na de zoveelste snoeibeurt: ”Morgen proberen we het gewoon opnieuw.”
Geen zelfhulpboeken. Geen motivational speakers. Geen coach. Gewoon doorgroeien. Misschien zit daar wel de les.We besteden tegenwoordig veel tijd aan het bestrijden van alles wat ons dwarszit. Onkruid. File. Bureaucratie. De buurman die op zondagmorgen besluit dat de cirkelzaag ook recht heeft op een hobby.
En soms moeten dingen inderdaad worden aangepakt. Maar soms helpt het ook om te kijken waarom iets zo hardnekkig is. Haagwinde groeit waar de bodem vruchtbaar is.
Misschien geldt dat ook voor ideeën. Voor vriendschap. Voor liefde. Voor humor. En zelfs voor hoop. Die laten zich ook niet zomaar uitrukken. Integendeel. Hoe vaker het leven ze afknipt, hoe vaker ze ergens anders weer opduiken.
Overigens blijf ik mijn pispotjes gewoon wegknippen. Ik ben de beroerdste niet. Er zijn grenzen aan filosofie. Mijn rozen hebben tenslotte ook recht op daglicht.
En eerlijk is eerlijk… Als je ooit een plant zoekt die optimisme belichaamt, vergeet dan de zonnebloem. Neem een pispotje. Dat laat zich door niemand de les lezen. Zelfs niet door een man met een snoeischaar, een zere rug en een groeiend respect voor een bloemetje waar hij als kind alleen maar om moest lachen.
