Vurige liefde

Pieters Daglicht over DenkDingen

Sommige nieuwsberichten lees je één keer. Sommige twee keer.

En sommige drie keer, omdat je denkt dat je leesbril spontaan defect is geraakt.

Zo las ik enkele dagen geleden dat een parenclub in Almere volledig was uitgebrand.

Dat is op zichzelf al vervelend nieuws. Brand is immers nooit gezellig. Maar toen kwam het detail dat deze club sinds 1 juni gesloten was.

Gesloten. Dicht. Op slot. Geen activiteiten. Geen bezoekers.

Geen romantische ontmoetingen. Geen opzwepende muziek.

Geen liefdevolle omhelzingen. Niets. En tóch ging het gebouw later in vlammen op.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar mijn fantasie ging onmiddellijk aan het werk. Kennelijk bestaat er zoiets als nasmeulende liefde. Liefde die niet zomaar uitgaat.

Liefde die nog dagenlang onder de oppervlakte blijft gloeien.

Liefde die denkt: “Ik ben nog niet klaar.” En vervolgens een compleet pand in de as legt. Dat is pas toewijding.

We kennen allemaal het begrip vlinders in de buik. Maar hier was blijkbaar sprake van een complete barbecue in de kelder. Ik zag de krantenkoppen al voor me. “Cupido verliest controle over vlammenwerper.” “Romantiek bereikt kritische temperatuur.”

“Passie blijkt onvoldoende geïsoleerd.”

Gelukkig vielen er geen slachtoffers. Dat is uiteindelijk het belangrijkste. Maar toch bleef ik nadenken over dat wonderlijke woord: liefde. Want liefde wordt opvallend vaak beschreven als vuur.

We spreken over een vurige liefde. Over een vonk die overslaat.

Over een relatie die dooft. Over mensen die in vuur en vlam staan. Alsof de hele menselijke geschiedenis één groot experiment van de brandweer is.

Misschien zit daar wel een kern van waarheid in. Want echte liefde is inderdaad warm. Ze geeft licht. Ze brengt mensen dichter bij elkaar.

Maar vuur heeft ook een andere eigenschap. Als je het niet verzorgt, dooft het. En als je er onverstandig mee omgaat, brandt het de tent af. Letterlijk soms, zo blijkt.

Dat geldt niet alleen voor verliefdheid. Ook voor vriendschap.

Voor familie. Voor buren. Voor collega’s. Voor het leven zelf.

Aandacht is het hout op het vuur. Respect is de zuurstof.

Humor is het aanmaakblokje. En af en toe een vriendelijk woord voorkomt dat alles uitgaat tijdens een regenachtige dinsdagmiddag.

Wat mij betreft zit daar de echte les. Niet in de vraag hoe een leegstaand gebouw kon afbranden. Dat zoeken de experts wel uit. Maar in de gedachte dat alles wat waarde heeft onderhoud vraagt.

Een tuin. Een huwelijk. Een vriendschap. Een samenleving.

Zelfs een oude liefde die al jaren meegaat. Want liefde die helemaal geen warmte meer afgeeft, wordt koud. En liefde die alleen nog maar hitte produceert, wordt gevaarlijk.

De kunst zit ergens tussen de open haard en een uitslaande keukenbrand.

Dus mocht u vandaag iemand liefhebben, waarderen of simpelweg aardig vinden, laat het merken.

Een glimlach kost niets. Een compliment nog minder. En voor de zekerheid: houd altijd een brandblusser in de buurt. Je weet maar nooit hoe enthousiast Cupido die dag is.

Geef een reactie