
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn apparaten die behulpzaam zijn. De waterkoker bijvoorbeeld. Die denkt niet na. Die heeft geen verborgen agenda. Die zegt nooit: “Papierlade 2 reageert niet.”
Nee. Een waterkoker kookt gewoon water. Zoals God en Philips het bedoeld hebben.
Maar printers… Printers zijn andere wezens.
Printers zijn niet gemaakt door technici. Printers zijn gemaakt door een geheime internationale denktank van gefrustreerde tovenaars, voormalige belastinginspecteurs en mensen die vroeger “computer zegt nee” grappig vonden.
En Pieter weet inmiddels zeker: een printer kan ruiken wanneer je haast hebt. Niet een beetje haast. Nee, echte haast. Deadline-haast. Presentatie-over-vijf-minuten-haast. Wethouder-zit-al-in-de-vergaderzaal-haast.
“Waarom heb ik dit niet gisteren gedaan”-haast.
Dan gebeurt het.
Je loopt ontspannen naar de printer met het vertrouwen van een mens die nog gelooft in technologie. Je drukt op ‘Afdrukken’. Het document verdwijnt keurig uit beeld. Alles lijkt normaal.
En dan…stilte. Niet zomaar stilte. Nee. De sinistere stilte van een apparaat dat een beslissing heeft genomen. Op het scherm verschijnt: “Onbekende fout.”
Onbekende fout. Alsof de printer zelf ook verrast is. Alsof hij denkt: “Nou ja zeg. Wat er nú weer gebeurt. Mysterie hoor.”
Pieter had laatst een rapport van 84 pagina’s. Belangrijk stuk. Strategisch overleg. Mensen in pakken. Koffie in kannen. Van die vergaderingen waar iedereen “integraal” zegt zonder precies te weten wat het betekent.
De printer had de hele week probleemloos gewerkt. De héle week.
Maar precies twaalf minuten voor vertrek begon het apparaat geluiden te maken alsof er binnenin een wasbeer vastzat die een trompet aan het leren was. KRKRRRRR-TJOEK-KGGGG.
Vervolgens verscheen: “Papierstoring in lade 3.”
Er was geen lade 3. Er waren maar twee lades. Pieter keek het apparaat aan zoals een archeoloog naar een vervloekte graftombe kijkt.
Toch ga je zoeken. Want printers winnen altijd.
Je opent klepjes waarvan je het bestaan niet kende. Je haalt er een half A4’tje uit dat waarschijnlijk sinds de kabinetten-Balkenende ergens in het mechaniek zat. Je drukt op ‘Reset’.
Je smeekt. Je onderhandelt.
Op een bepaald moment praat je zelfs vriendelijk tegen het apparaat. “Kom op vriend… nog één keer…”
En dat is het moment waarop je beseft dat de printer gewonnen heeft. Want normale mensen voeren geen emotionele gesprekken met kantoorapparatuur. Maar printers weten dat. Printers voelen macht.
Daarom doen ze het ook nooit op rustige momenten. Nooit op dinsdagochtend om kwart over tien wanneer je een receptenlijst voor pastasalade print. Nee. Ze wachten. Ze observeren. Ze slaan toe wanneer drie collega’s meekijken, Teams vastloopt, iemand roept “we beginnen hoor!” en jij zwetend naast een knipperend apparaat staat dat meldt: “Cyaan ontbreekt.”
Cyaan. Niemand weet wat cyaan is. Niemand heeft ooit bewust iets cyaans geprint. Maar zonder cyaan weigert de printer een zwart-witdocument af te drukken, omdat printers werken volgens een filosofie die rechtstreeks uit middeleeuwse vloekenboeken afkomstig is.
En toch…toch zit er ergens een les in. Want misschien zijn printers de laatste apparaten die ons nog iets proberen te vertellen.
Dat wij mensen krankzinnig zijn geworden. Dat alles sneller moet. Directer. Productiever. Efficiënter. En dat ergens, diep in een warm piepend apparaat vol stof en wanhoop, een kleine elektronische ziel besloten heeft daar niet langer aan mee te werken.
Dus soms…heel soms… wanneer de printer opnieuw meldt: “Onbekende fout.”…zet Pieter een kop koffie. Kijkt even uit het raam. En denkt:
Misschien heeft dat kreng eigenlijk gewoon gelijk.
